|
Habet anima quamdam propriam naturam, omnibus his mundanae molis
elementis excellentiorem, quae veraciter non possit in aliqua phantasia
corporalium imaginum, quas per sensus carnis percipimus cogitari; sed
mente intelligi, vitaque sentiri. Intelligi potest, sentiri non
potest. Non enim est corpus, nec Deus, nec vita sine sensu, qualis
est in arboribus; nec vita sine rationali mente, qualis est in
animalibus; sed vita et vita perpetua. Nunc quidem minor quam
Angelorum est, et futura qualis Angelorum, si ex praecepto sui
Creatoris vixerit. Praeceptum autem ejus est, ut in dilectione ejus
maneamus: Manete, inquit, in dilectione mea (Joan. XV, 9).
Per dilectionem namque sibi rationalem creaturam copulavit, ut eum
semper haberet, et in ipso maneret, de eo et in eo delectans, gaudens
et exsultans. Per dilectionem Creatori suo et sibi invicem rationalis
creatura copulata est. Solum namque dilectionis vinculum est, quod
ligat utrosque in idipsum. Per amorem Dei omnes ei adhaeremus; per
amorem proximi omnes ad invicem unum sumus; ut bonum commune omnium
fiat singulorum, et quod quisque in se non habet in altero possideat.
Charitas est via Dei ad homines, et via hominum ad Deum. Per
charitatem enim venit Deus ad homines, venit in homines, factus est
homo. Per charitatem homines diligunt Deum, eligunt Deum, ad Deum
currunt, ad Deum perveniunt. Sic etiam familiaris est Deo
charitas, ut ipse mansionem habere nolit, ubi charitas non fuerit.
Si ergo charitatem habemus, Deum habemus; quia Deus charitas est.
|
|
