|
Miser ego, quantum deberem diligere Deum meum, qui me fecit cum non
eram, redemit cum perieram! Non eram, et de nihilo me fecit; non
lapidem, non arborem, non avem vel aliquod de animalibus aliis, sed
hominem me voluit esse: dedit mihi vivere, sentire, discernere.
Perieram, et ad mortalem descendit, mortalitatem suscepit, passionem
sustinuit, mortem vicit; et sic me restauravit. Perieram, et
abieram; quoniam in peccatis meis eram venumdatus: venit ille post me
ut redimeret me; et tantum dilexit me, ut sanguinis sui pretium
appenderet pro me, talique pacto et reduxit me de exsilio, et redemit
de servitio. Nomine etiam suo vocavit me, ut memoriale suum semper
esset apud me. Unxit me oleo laetitiae quo ipse erat unctus, ut ab
uncto essem unctus, et a Christo dicerer christianus. Sic gratia
ejus et misericordia semper praevenerunt me. De multis namque
periculis saepe liberavit me liberator meus: quando errabam, reduxit
me; quando ignorabam, docuit me; quando peccabam, corripuit me;
quando tristabar, consolatus est me; quando desperabam, confortavit
me; quando cecidi, erexit me; quando steti, tenuit me; quando ivi,
duxit; quando veni, suscepit. Haec et multa alia fecit mihi Deus
meus, de quibus dulce erit mihi semper loqui, semper cogitare, semper
gratias agere, ut pro omnibus beneficiis suis possim semper eum laudare
et amare. Cum enim cunctis sit praesidens, singulos implens, ubique
praesens, cunctorum curam agens, et tam singulis quam omnibus
providens, ita eum totum ad custodiam mei occupatum video, ac si ego
super custodiam mei starem; quasi omnium oblitus sit, et mihi soli
intendere velit. Semper enim se praesentem exhibet, semper se paratum
offert, si me paratum invenerit. Quocumque me vertero, non me
deserit, nisi ego prior eum deseram. Ubicumque fuero, non recedit,
quoniam ubique est, ut quocumque iero, inveniam eum cum quo possim
esse. Quidquid fecero, pariter assistit, utpote perpetuus inspector
omnium cogitationum, et intentionum et actionum mearum. Cum haec
diligenter considero, timore pariter et ingenti rubore confundor; quod
illum ubique mihi praesentem et omnia occulta mea videntem intueor.
Multa enim sunt in me, de quibus coram oculis ejus erubesco, et pro
quibus ei valde displicere timeo. Nec pro his omnibus quid illi
rependam habeo, nisi tantum ut eum diligam. Non enim melius nec
decentius quam per dilectionem rependi potest, quod per dilectionem
datum est. Haec praeter rem dixisse videor, sed forte non praeter
utilitatem mihi, et iis qui mecum sentiunt quod ego sentio.
|
|
