|
Quoniam dictum est mihi ut me ipsum cognoscam, sustinere non possum ut
me habeam incognitum. Magna namque est negligentia nescire quid illud
sit, quo coelestia tam profunde cogitamus, quo naturalia tam subtili
indagatione investigamus, et de ipso quoque Creatore nostro tam
sublimia scire desideramus. Non est res peregrina, nec longe
quaerenda: animus est quo ista sapimus. Sed semper nobiscum adest,
tractat, loquitur, et intus versatur . Datum est illi tam ingentium
rerum secreta scire, et se ipsum cognoscere non potest: paucis
siquidem licet ipso animo animum cernere, id est, ut ipse animus se
videat. Fieri autem non potest quadam divina providentia, ut
inveniendi facultas desit religiosis animis se ipsos et Deum suum pie,
caste ac diligenter quaerentibus: idcirco reddam me mihi, imo Deo
meo, cui maxime me debeo, et videbo quid sit animus, et quae patria
ejus.
|
|
