|
Quoniam de viribus animae saepe mentionem feci, definire eas debeo;
quatenus quae de anima dicta vel dicenda sunt, evidentius intelligi
possint. Sensualitas, sensus, imaginatio tam corporis quam animae
dici possunt. Sensualitas corporis est quaedam vis ignea.
Sensualitas sive animalitas animae, est inferior vis ejus, quae secum
trahens sensualitatem carnis, velut famulam et obedientem, sensus et
imaginationes facit, easque in arca memoriae reponit. In sensu
instrumentum est sensualitatis et origo imaginationis. Ipsa namque vis
ignea, quae extrinsecus formata sensus dicitur, eadem forma usque ad
intimum traducta, imaginatio vocatur. Sensus itaque parit
imaginationem, imaginatio cogitationem, cogitatio meditationem.
Meditatio acuit ingenium, ingenium rationem: ratio conducit ad
intellectum, intellectus ad intelligentiam, intelligentia per
contemplationem ipsam veritatem admiratur, et per charitatem in ea
delectatur. Sensus est passio animae in corpore ex qualitalibus extra
accidentibus. Imaginatio est vis animae, quae figuram corporearum
rerum absente corpore sine exteriori sensu dignoscit. Cogitatio est
circa quaelibet animi occupatio. Consideratio est intenta cogitatio.
Meditatio est frequens cogitatio modum, et causam, et rationem
uniuscujusque rei investigans. Ingenium est vis quaedam naturaliter
animis insita, per se valens. Ratio est quaedam vis animae, quae
omnia discernit et judicat; sed maxime cum inhiat spiritualibus, et
imaginem Dei in se conservat. Intellectus est rerum vere existentium
perceptio. Intelligentia est de solis rerum principiis, id est, de
Deo, ideis, hyle, et de incorporeis substantiis pura et certa
cognitio. Contemplatio est perspicuae veritatis jucunda admiratio.
Charitas est concordia mentium, et societas electorum, vita beatarum
animarum et Angelorum, quia nec animae nec Angeli nisi per charitatem
vivunt.
|
|
