|
Dicimus autem rationales animas pro essentia fieri quotidie de nihilo
novas, sed pro consimili natura ex institutione divina, non utique
novas. Quales enim in exordio Deus die sexto masculo et feminae dedit
(Gen. I, 27), tales quotidie inspirat singulis, nova de nihilo
creatione, non nova institutione. Pater, inquit, meus usque modo
operatur, et ego operor (Joan. V, 17). Operatur usque modo
Pater et Filius; operatione siquidem nova, sed institutione non
nova; pro illa agens, cum ista quiescens. Res vero corporeae post
primam sui creationem novae nullae creantur, sed simul in exordio
conditae temporali formatione propagantur. Animae autem non simul
essentialiter factae sunt, sed pro natura consimili, qua ad imaginem
et similitudinem Dei fiunt, et simul factae reputantur, et non simul
editae judicantur: non simul editae pro essentia, sed simul factae pro
compari forma ad imaginem et similitudinem Dei praerogata. Caro de
carne generando traducitur, sed spiritus de spiritu minime propagatur.
Certum tenemus quia caro contracta de carne per legem concupiscentiae,
quam cito vivificatur, originalis culpae vinculo premitur, ejusque
affectionibus anima, quae carnem vivificat, aggravatur. Sub hoc
peccati vinculo demerguntur parvuli, qui sine remedio baptismi
moriuntur. Habent enim originale peccatum, non per animam, sed per
carnem utique contractum, animaeque refusum. Carni namque ita unitur
anima, ut cum carne sit una persona. Fit enim auctore Deo anima et
caro unum individuum, unus homo: unde salva naturae utriusque
proprietate adjicitur carni quod animae est, et animae quod carnis
est; pro unitate personae, non pro diversitate naturae. Quod igitur
ibidem singulis est proprium, commune fit amborum; proprium pro
natura, commune pro persona. Exinde fit anima originali culpae
obnoxia, quam caro contrahit, et animae refundit, cum qua unita est
in persona, licet divisa sit in natura. Ea propter necesse est
parvulum, dum vivit, Christi Sacramento renovari, ne obsit ejus
animae societas carnis peccati, qua gravatur etiam corpore exuta, nisi
dum in corpore vivit, salutari fuerit remedio expiata. Currant igitur
adulti, currant pro se ipsis; impendant etiam parvulis Sacramenta
fidei, suscipiant Christi fidem cum Sacramentis, ut parvulos in
Christo renatos fides Ecclesiae tueatur, et adultos cum Sacramentis
opera fidei comitentur. His etiam per gratiam renovatis, tandem
complebitur in resurrectione generali, ut caro ipsa resurgat in
gloria, animae suae restituta, viva et aeterna, felix et beata.
|
|
