|
Interim ergo inter affectus varios humana fluctuans anima, necesse est
ut certam demum vel in imis vel in summis accipiens stationem, in solo
deinceps vel gaudio vel dolore persistat. Deus est in summo, mundus
in imo. Deus in eodem statu aeternitatis suae semper consistit.
Mundus cursu mutabilitatis suae semper instabilis fluit. Humanus
animus quasi in medio collocatus quadam conditionis suae excellentia,
et huic mutabilitati quae deorsum est supereminet, et ad illam quae est
apud Deum, veram immutabilitatem necdum pertingit. Si vero in iis
quae deorsum transeunt, se per cupiditatem immerserit, statim per
infinitas distractiones rapietur, et a semetipso quodam modo divisus
dissipabitur. Si vero ab hac infinita distractione quae deorsum est,
se erexerit, et haec infima deserens atque paulatim in unum se
colligens, secum esse didicerit, tanto amplius in unum colligetur,
quanto magis cogitatione et desiderio sursum elevabitur: donec tandem
omnino immutabilis sit, et ad illam veram et unicam, quae est apud
Deum, immutabilitatem perveniat, ubi perpetuo sine omni mutabilitatis
vicissitudine requiescat.
|
|
