|
Duabus substantiis tantum constat homo, anima et carne: anima cum
ratione sua, et carne cum sensibus suis. Quos tamen sensus absque
animae societate non movet caro, anima vero et sine carne rationale
suum tenet. Notandum tamen quod iidem ipsi sensus, qui in exteriori
homine describuntur, simili modo secundum modum suum in interiori esse
manifestantur; quia spirituales res non corporalibus sensibus, sed
spiritualibus rimandae sunt. Unde divina vox in Deuteronomio ait:
Videte quoniam ego sum Deus, et non est alius praeter me (Deut.
XXXII, 39). Et in Apocalypsi: Qui habet aures audiendi,
audiat quid Spiritus dicat Ecclesiis (Apoc. II, 29). Et in
Psalterio: Gustate, et videte quoniam suavis est Dominus (Psal.
XXXIII, 9). Et Apostolus: Christi bonus odor sumus, et in
iis qui pereunt, et in iis qui salvi fiunt (II Cor. II,
15). Et in Evangelio Dominus mulierem fide se tetigisse magis
quam corpore ostendit, dicens: Tetigit me aliquis; nam et ego sensi
virtutem de me exisse (Luc. VIII, 46). Sic ergo cum omni
cautela observandum est quid ad corporis sensus, et quid ad animae
pertineat dignitatem; ne forte confusus ordo et irrationabilis
aestimatio alicubi repugnare videatur veritati. Non est tertius in
hominis substantia spiritus, ut Didymus contendit; sed spiritus ipsa
est anima: quae vel pro spirituali natura, vel pro eo quod spiret in
corpore, spiritus appellatur. Anima vero ex eo vocatur, quod ad
vivendum vel vivificandum animet corpus. Tertium vero, qui ab
Apostolo cum anima et corpore inducitur, spiritum (I Thess. V,
23), gratiam sancti Spiritus intelligamus: quam orat Apostolus,
ut integra perseveret in nobis, ne nostro vitio aut minuatur, aut
fugetur a nobis; quia Spiritus sanctus effugiet fictum, et auferet se
a cogitationibus quae sunt sine intellectu (Sap. I, 5).
Jugi ergo meditatione animum nostrum exerceamus, et consideremus
miserias et necessitates nostras, labores et dolores. Lugentes enim
in hanc vitam intravimus, cum labore vivimus, cum dolore et timore
exituri sumus. Cogitemus ergo quam sit brevis vita nostra, quam via
lubrica, quam mors certa, et hora mortis incerta. Cogitemus quantis
amaritudinibus admixtum sit, si quid dulce aut jucundum in via hujus
vitae occursu suo nobis alludit; quam fallax et suspectum, quam
instabile et transitorium est quidquid hujus mundi amor parturit,
quidquid species aut pulchritudo temporalis promittit. Consideremus
etiam quae sit patriae coelestis pulchritudo, suavitas atque dulcedo.
Attendamus et perpendamus unde cecidimus, et ubi jacemus; quid
perdidimus, et quid invenimus: ut ex utroque intelligamus quantum
nobis in hoc exsilio lugendum sit. Hinc enim Salomon ait: Qui
apponit scientiam, apponit et dolorem (Eccle. I, 18). Quia
quanto magis homo sua mala intelligit, tanto amplius suspirat et
gemit.
|
|
