|
Marcellino scribente se permotum eo, quod in superiori opere
legisset, fieri posse ut sit homo in hac vita sine peccato, si velit,
adjutus a Deo; nec ullum tamen usquam in hominibus tam perfectae
justitiae exemplum exstare: hanc Augustinus occasionem arripit
disputandi contra Pelagianos de adjutorio gratiae Dei, ostenditque
non in eo nos divinitus adjuvari ad operandam justitiam, quod legem
Deus dedit plenam bonis sanctisque praeceptis; sed quod ipsa voluntas
nostra, sine qua operari bonum non possumus, adjuvetur et erigatur
impertito spiritu gratiae, sine quo adjutorio doctrina legis littera
est occidens, quia reos potius praevaricationis tenet, quam justificat
impios. Inde ad propositam quaestionem, quam solvere incipit in
principio libri, rediens iterum in fine, demonstrat multa esse nemine
diffitente possibilia cum Dei auxilio, quorum nullum usquam exstet
exemplum: atque ita sine exemplo esse in hominibus perfectam
justitiam, et tamen impossibilem non esse concludit.
|
|
