|
36. Lex scripta in cordibus. Quid sunt ergo leges Dei ab ipso
Deo scriptae in cordibus, nisi ipsa praesentia Spiritus sancti, qui
est digitus Dei, quo praesente diffunditur charitas in cordibus
nostris, quae plenitudo legis est, et praecepti finis? Nam quia
Veteris Testamenti promissa terrena sunt licet (exceptis
sacramentis, quae umbra erant futurorum, sicut est circumcisio, et
sabbatum, et aliae dierum observationes, et quarumdam escarum
cerimoniae , et multiplex sacrificiorum sacrorumque ritus, quae
vetustati carnalis legis jugoque servili congruebant,) talia contineat
praecepta justitiae, qualia nunc quoque observare praecipimur, quae
maxime duabus illis tabulis sine figura adumbratae significationis
expressa sunt, sicuti est, Non adulterabis, Non homicidium facies,
Non concupisces, et si quod aliud est mandatum quod in hoc sermone
recapitulatur, Diliges proximum tuum sicut te ipsum (Exod. XX,
14-17): tamen quia in eo, sicut dixi, promissa terrena et
temporalia recitantur, quae bona sunt hujus corruptibilis carnis,
quamvis eis sempiterna atque coelestia ad Novum scilicet Testamentum
pertinentia figurentur ; nunc ipsius bonum cordis promittitur, mentis
bonum, spiritus bonum, hoc est, intelligibile bonum, cum dicitur,
Dabo leges meas in mente eorum, et in cordibus eorum scribam eas.
Unde significavit eos non forinsecus terrentem legem formidaturos, sed
intrinsecus habitantem ipsam legis justitiam dilecturos.
|
|
