|
37. Merces aeterna. Deinde addidit et mercedem: Et ero eis in
Deum, et ipsi erunt mihi in populum. Hoc est illud quod Deo ait
ille, Mihi autem adhaerere Deo bonum est (Psal. LXXII,
28). Ero, inquit, illis in Deum, et ipsi erunt mihi populus.
Quid hoc bono melius, quid hac felicitate felicius, vivere Deo,
vivere de Deo , apud quem est fons vitae, et in cujus lumine
videbimus lumen (Psal. XXXV, 10)? De hac vita dicit ipse
Dominus, Haec est autem vita aeterna, ut cognoscant te unum verum
Deum, et quem misisti Jesum Christum (Joan. XVII, 3): id
est, te et quem misisti Jesum Christum unum verum Deum . Hoc enim
et ipse promittit dilectoribus suis, dicens, Qui diligit me, mandata
mea custodit: et qui diligit me, diligetur a Patre meo; et ego
diligam eum, et ostendam me ipsum illi (Id. XIV, 21): utique
in forma Dei in qua aequalis est Patri; non in forma servi, in qua
se et impiis ostendet . Tunc enim fiet quod scriptum est, Tollatur
impius, ut non videat gloriam Domini (Isai. XXVI, 10).
Quando ibunt sinistri in ignem aeternum, justi autem in vitam aeternam
(Matth. XXV, 46). Quae vita aeterna, sicut commemoravi,
definita est ea esse, ut cognoscant unum verum Deum. Hinc dicit et
Joannes: Dilectissimi, filii Dei sumus, et nondum apparuit quid
erimus. Scimus quia cum apparuerit, similes ei erimus, quoniam
videbimus eum sicuti est (I Joan. III, 2). Haec similitudo
nunc incipit reformari, quamdiu homo interius renovatur de die in diem
(II Cor. IV, 16) secundum imaginem ejus qui creavit eum
(Coloss. III, 10).
|
|
