|
Quotidianum de dilectione sermonem serimus, ne forte scintillet in
cordibus nostris et exardescat ignis flammam faciens, aut totum
consumens, aut purgans totum. Ex eo namque totum est, quod bonum
est: et totum quod malum est, ex eo est. Unus fons dilectionis intus
saliens, duos rivos effundit: alter est amor mundi, cupiditas; alter
est amor Dei, charitas. Medium quippe est cor hominis, unde fons
amoris erumpit: et cum per appetitum ad exteriora decurrit, cupiditas
dicitur; cum vero desiderium suum ad interiora dirigit, charitas
nominatur. Ergo duo sunt rivi, qui de fonte dilectionis emanant,
cupiditas et charitas: et omnium malorum radix cupiditas, et omnium
bonorum radix charitas. Ex eo igitur totum est, quod bonum est; et
totum quod malum est, ex eo est. Quidquid ergo illud est, magnum est
quod in nobis est; et ex eo totum est, quod ex nobis est : hoc autem
est amor. Quid est amor, et quantum est amor, aut unde est amor?
Et sermo Dei de amore loquitur. Numquid hoc negotium non potius
illorum est, qui pudicitiam prostituere consueverunt? Ecce quam multi
qui ejus ministeria volentes suscipiunt: et quam pauci qui verba ejus
in medium proferre non erubescunt! Quid ergo nos facimus? Forsitan
multa improbitate frontem fractam habemus, qui non verecundamur amorem
indictatum sonare : quem et impudici aliquando non possunt sine
verecundia verbis exprimere. Sed aliud est investigare vitium, ut
eradicetur; aliud exhortari ad vitium, ut virtus et veritas non
ametur. Nos igitur investigamus et quaerimus, ut sciamus, et
scientes caveamus, quod illi investigant, ut sciant, sed sciant ut
faciant, quid illud in nobis sit, quod desideria nostra sic
multifariam dividit, et cor unum in diversa deducit. Invenimus autem
hoc aliud non esse praeter amorem: qui cum sit motus cordis secundum
naturam singularis et unicus, secundum actionem autem divisus, cum se
inordinate movet, id est, ad ea quae non debet, cupiditas dicitur;
cum vero ordinatus est, charitas appellatur. Ipsum igitur hunc cordis
motum, quem amorem appellamus, qua definitione significare poterimus?
Expedit nobis propius intueri eum, ne lateat aliquatenus, et non
sciatur; proptereaque nec caveatur cum malus est, nec appetatur aut
inveniatur cum bonus; de quo et cum malus est tanta mala veniunt, et
cum bonus est tanta bona procedunt.
|
|
