|
Magnam rem commendare volumus, si tamen valemus quod volumus.
Omnipotens Deus, qui nullo indiget, quia ipse summum et verum bonum
est; qui nec de alieno accipere potest quo crescat, quoniam ex ipso
sunt omnia; nec de suo amittere quo decidat, quoniam in ipso
immutabiliter consistunt universa: ipse rationalem spiritum creavit
sola charitate, nulla necessitate, ut eum suae beatitudinis participem
faceret. Porro ut idem aptus esset tanta beatitudine perfrui, fecit
in eo dilectionem spiritualem, palatum cordis quodam modo per hanc
sensificans ad gustum dulcedinis internae: quatenus per ipsam videlicet
dilectionem, suae felicitatis jucunditatem saperet, eique infatigabili
desiderio inhaereret. Per dilectionem ergo copulavit sibi Deus,
creaturam rationalem, ut ei semper inhaerendo ipsum quo beatificanda
erat bonum, et ex ipso quodam modo per affectum sugeret, et de ipso
per desiderium biberet, et in ipso per gaudium possideret. Suge, o
apicula, suge; suge et bibe, dulcoris tui inenarrabilem suavitatem.
Immergere, et replere; quia ille deficere nescit, si tu non incipias
fastidire. Adhaere ergo et inhaere, sume et fruere: si sempiternus
gustus fuerit, sempiterna quoque beatitudo erit. Non jam pudeat nos
neque poeniteat de amore fecisse verbum: non poeniteat ubi tanta
utilitas, non pudeat ubi talis honestas.
|
|
