|
11. Quomodo se ipsam anima inquirat. Error animae de se ipsa
unde. Ergo se ipsam quemadmodum quaerat et inveniat, mirabilis
quaestio est, quo tendat ut quaerat, aut quo veniat ut inveniat.
Quid enim tam in mente quam mens est? Sed quia in iis est quae cum
amore cogitat, sensibilibus autem, id est corporalibus, cum amore
assuefacta est, non valet sine imaginibus eorum esse in semetipsa.
Hinc ei oboritur erroris dedecus, dum rerum sensarum imagines
secernere a se non potest, ut se solam videat. Cohaeserunt enim
mirabiliter glutino amoris: et haec est ejus immunditia, quoniam dum
se solam nititur cogitare, hoc se putat esse sine quo se non potest
cogitare. Cum igitur ei praecipitur ut se ipsam cognoscat, non se
tanquam sibi detracta sit quaerat; sed id quod sibi addidit detrahat.
Interior est enim ipsa, non solum quam ista sensibilia quae manifeste
foris sunt, sed etiam quam imagines eorum quae in parte quadam sunt
animae, quam habent et bestiae, quamvis intelligentia careant, quae
mentis est propria. Cum ergo sit mens interior, quodam modo exit a
semetipsa, cum in haec quasi vestigia multarum intentionum exserit
amoris affectum. Quae vestigia tanquam imprimuntur memoriae, quando
haec quae foris sunt corporalia sentiuntur, ut etiam cum absunt ista,
praesto sint tamen imagines eorum cogitantibus. Cognoscat ergo
semetipsam, nec quasi absentem se quaerat, sed intentionem voluntatis
qua per alia vagabatur, statuat in semetipsam , et se cogitet. Ita
videbit quod nunquam se non amaverit, nunquam nescierit: sed aliud
secum amando cum eo se confudit et concrevit quodam modo; atque ita dum
sicut unum diversa complectitur, unum putavit esse quae diversa sunt.
|
|
