|
10. Requies et finis voluntatis in visione qualis censeri debeat.
Finem fortasse voluntatis et requiem possumus recte dicere visionem,
ad hoc duntaxat unum . Neque enim propterea nihil aliud volet, quia
videt aliquid quod volebat. Non itaque omnino ipsa voluntas hominis,
cujus finis non est nisi beatitudo, sed ad hoc unum interim voluntas
videndi finem non habet nisi visionem, sive id referat ad aliud, sive
non referat. Si enim non refert ad aliud visionem, sed tantum voluit
ut videret; non est disputandum quomodo ostendatur finem voluntatis
esse visionem: manifestum est enim. Si autem refert ad aliud, vult
utique aliud, nec jam videndi voluntas erit: aut si videndi, non hoc
videndi. Tanquam si velit quisque videre cicatricem, ut inde doceat
vulnus fuisse; aut si velit videre fenestram, ut per fenestram videat
transeuntes; omnes istae atque aliae tales voluntates suos proprios
fines habent, qui referuntur ad finem illius voluntatis qua volumus
beate vivere, et ad eam pervenire vitam quae non referatur ad aliud,
sed amanti per se ipsam sufficiat. Voluntas ergo videndi, finem habet
visionem: et voluntas hanc rem videndi, finem habet hujus rei
visionem. Voluntas itaque videndi cicatricem, finem suum expetit,
hoc est visionem cicatricis, et ad eam ultra non pertinet: voluntas
enim probandi vulnus fuisse, alia voluntas est, quamvis ex illa
religetur, cujus item finis est probatio vulneris. Et voluntas
videndi fenestram, finem habet fenestrae visionem: altera est enim
quae ex ista nectitur voluntas, per fenestram videndi transeuntes,
cujus item finis est visio transeuntium. Rectae autem sunt voluntates
et omnes sibimet religatae , si bona est illa quo cunctae referuntur:
si autem prava est, pravae sunt omnes. Et ideo rectarum voluntatum
connexio iter est quoddam ascendentium ad beatitudinem, quod certis
velut passibus agitur: pravarum autem atque distortarum voluntatum
implicatio, vinculum est quo alligabitur qui hoc agit, ut projiciatur
in tenebras exteriores (Matth. XXII, 13). Beati ergo qui
factis et moribus cantant canticum graduum: et vae iis qui trahunt
peccata, sicut restem longam (Isai. V, 18). Sic est autem
requies voluntatis quem dicimus finem, si adhuc refertur ad aliud,
quemadmodum possumus dicere requiem pedis esse in ambulando, cum
ponitur unde alius innitatur quo passibus pergitur . Si autem aliquid
ita placet, ut in eo cum aliqua delectatione voluntas acquiescat;
nondum est tamen illud quo tenditur, sed et hoc refertur ad aliud, ut
deputetur non tanquam patria civis; sed tanquam refectio, vel etiam
mansio viatoris.
|
|
