|
20. Opinio eorum qui viro mentem, muliere sensum corporis
significari senserunt. Nec me fugit, quosdam qui fuerunt ante nos
egregii defensores catholicae fidei et divini eloquii tractatores, cum
in homine uno, cujus universam animam bonam quemdam paradisum esse
senserunt, duo ista requirerent, virum mentem, mulierem vero dixisse
corporis sensum. Et secundum hanc distributionem qua vir ponitur
mens, sensus vero corporis mulier, videntur apte omnia convenire, si
considerata tractentur: nisi quod in omnibus bestiis et volatilibus
scriptum est non esse inventum viro adjutorium simile illi, et tunc est
ei mulier facta de latere (Gen. II, 20-22). Propter quod
ego non putavi pro muliere sensum corporis esse ponendum, quem videmus
nobis et bestiis esse communem; sed aliquid volui quod bestiae non
haberent: sensumque corporis magis pro serpente intelligendum
existimavi, qui legitur sapientior omnibus pecoribus terrae (Id.
III, 1). In eis quippe naturalibus bonis, quae nobis et
irrationabilibus animantibus videmus esse communia, vivacitate quadam
sensus excellit: non ille de quo scriptum est in Epistola quae est ad
Hebraeos, ubi legitur, perfectorum esse solidum cibum, qui per
habitum exercitatos habent sensus ad separandum bonum a malo (Hebr.
V, 14); illi quippe sensus naturae rationalis sunt ad
intelligentiam pertinentes: sed iste sensus quinquepartitus in
corpore, per quem non solum a nobis, verum etiam a bestiis corporalis
species motusque sentitur.
21. Sed sive isto, sive illo, sive aliquo alio modo accipiendum
sit, quod Apostolus virum dixit imaginem et gloriam Dei, mulierem
autem gloriam viri (I Cor. XI, 7); apparet tamen cum secundum
Deum vivimus, mentem nostram in invisibilia ejus intentam, ex ejus
aeternitate, veritate, charitate, proficienter debere formari:
quiddam vero rationalis intentionis nostrae, hoc est ejusdem mentis,
in usum mutabilium corporaliumque rerum, sine quo haec vita non
agitur, dirigendum; non ut conformemur huic saeculo (Rom. XII,
2), finem constituendo in bonis talibus, et in ea detorquendo
beatitudinis appetitum; sed ut quidquid in usu temporalium
rationabiliter facimus, aeternorum adipiscendorum contemplatione
faciamus, per ista transeuntes, illis inhaerentes.
|
|
