|
13. Incarnatione Verbi convenientior non fuit modus alius liberandi
hominis a mortalitatis miseria. Merita quae dicuntur nostra, dona
sunt Dei. Eos itaque qui dicunt, Itane defuit Deo modus alius quo
liberaret homines a miseria mortalitatis hujus, ut unigenitum Filium
Deum sibi coaeternum, hominem fieri vellet, induendo humanam animam
et carnem, mortalemque factum mortem perpeti? parum est sic
refellere, ut istum modum quo nos per Mediatorem Dei et hominum
hominem Christum Jesum Deus liberare dignatur, asseramus bonum et
divinae congruum dignitati: verum etiam ut ostendamus non alium modum
possibilem Deo defuisse, cujus potestati cuncta aequaliter subjacent;
sed sanandae nostrae miseriae convenientiorem modum alium non fuisse,
nec esse oportuisse. Quid enim tam necessarium fuit ad erigendam spem
nostram, mentesque mortalium conditione ipsius mortalitatis abjectas,
ab immortalitatis desperatione liberandas, quam ut demonstraretur nobis
quanti nos penderet Deus, quantumque diligeret? Quid vero hujus rei
tanto isto indicio manifestius atque praeclarius, quam ut Dei Filius
immutabiliter bonus, in se manens quod erat, et a nobis pro nobis
accipiens quod non erat, praeter suae naturae detrimentum , nostrae
dignatus inire consortium, prius sine ullo malo suo merito mala nostra
perferret; ac sic jam credentibus quantum nos diligat Deus, et quod
desperabamus jam sperantibus, dona in nos sua sine ullis bonis meritis
nostris, imo praecedentibus et malis meritis nostris, indebita
largitate conferret?
14. Quia et ea quae dicuntur merita nostra, dona sunt ejus. Ut
enim fides per dilectionem operetur (Galat. V, 6), charitas Dei
diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum qui datus est
nobis (Rom. V, 5). Tunc est autem datus, quando est Jesus
resurrectione clarificatus. Tunc enim eum se missurum esse promisit et
misit (Joan. XX, 22; VII, 39, et XV, 26): quia
tunc, sicut de illo scriptum est, et ante praedictum, Ascendit in
altum, captivavit captivitatem, dedit dona hominibus (Ephes. IV,
8, et Psal. LXVII, 19). Haec dona sunt merita nostra,
quibus ad summum bonum immortalis beatitudinis pervenimus. Commendat
autem, inquit Apostolus, charitatem suam Deus in nobis, quoniam cum
adhuc peccatores essemus, Christus pro nobis mortuus est. Multo
magis justificati nunc in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per
ipsum. Adhuc addit, et dicit, Si enim cum inimici essemus,
reconciliati sumus Deo per mortem Filii ejus; multo magis
reconciliati, salvi erimus in vita ipsius. Quos peccatores dixit
prius, hos posterius inimicos Dei; et quos prius justificatos in
sanguine Jesu Christi, eos posterius reconciliatos per mortem Filii
Dei; et quos prius salvos ab ira per ipsum, eos postea salvos in vita
ipsius. Non ergo ante istam gratiam quoquo modo peccatores, sed in
talibus peccatis fuimus, ut inimici essemus Dei. Superius autem idem
apostolus nos peccatores et inimicos Dei, duobus identidem nominibus
appellavit, uno velut mitissimo, alio plane atrocissimo, dicens, Si
enim Christus, cum infirmi essemus adhuc, juxta tempus pro impiis
mortuus est (Rom. V, 6-10). Quos infirmos, eosdem impios
nuncupavit. Leve aliquid videtur infirmitas; sed aliquando talis
est, ut impietas nominetur. Nisi tamen infirmitas esset, medicum
necessarium non haberet: qui est hebraice Jesus, graece SOTER,
nostra autem locutione Salvator. Quod verbum latina lingua antea non
habebat, sed habere poterat, sicut potuit quando voluit. Haec autem
Apostoli sententia praecedens, ubi ait, Adhuc cum infirmi essemus,
juxta tempus pro impiis mortuus est, cohaeret his duabus sequentibus,
quarum in una dixit peccatores, in alia inimicos Dei, tanquam illis
singulis reddiderit singula, peccatores ad infirmos, inimicos Dei
referens ad impios.
|
|
