|
16. Omnes propter Adae peccatum traditi in potestatem diaboli.
Quadam justitia Dei in potestatem diaboli traditum est genus humanum,
peccato primi hominis in omnes utriusque sexus commixtione nascentes
originaliter transeunte, et parentum primorum debito universos posteros
obligante. Haec traditio prius in Genesi significata est, ubi cum
serpenti dictum esset, Terram manducabis; homini dictum est, Terra
es, et in terram ibis (Gen. III, 14, 19). Eo quod dictum
est, in terram ibis; mors corporis praenuntiata est, quia nec ipsam
fuerat experturus, si permansisset ut factus est rectus: quod vero
viventi ait, Terra es; ostendit totum hominem in deterius
commutatum. Tale est enim, Terra es; quale istud, Non permanebit
Spiritus meus in hominibus istis quoniam caro sunt (Id. VI,
3). Tunc ergo demonstravit eum ei traditum, cui dictum fuerat,
Terram manducabis. Apostolus autem apertius hoc praedicat, ubi
dicit: Et vos cum essetis mortui delictis et peccatis vestris, in
quibus aliquando ambulastis secundum saeculum mundi hujus, secundum
principem potestatis aeris, spiritus hujus qui nunc operatur in filiis
diffidentiae, in quibus et nos omnes aliquando conversati sumus in
desideriis carnis nostrae, facientes voluntates carnis et affectionum:
et eramus natura filii irae, sicut et caeteri (Ephes. II,
1-3). Filii diffidentiae sunt infideles; et quis hoc non est
antequam fidelis fiat? Quocirca omnes homines ab origine sub principe
sunt potestatis aeris, qui operatur in filiis diffidentiae. Et quod
dixi, Ab origine, hoc est quod dicit Apostolus, natura et se fuisse
sicut caeteros: natura scilicet ut est depravata peccato, non ut recta
creata est ab initio. Modus autem iste quo traditus est homo in
diaboli potestatem, non ita debet intelligi, tanquam hoc Deus
fecerit, aut fieri jusserit: sed quod tantum permiserit, juste
tamen. Illo enim deserente peccantem, peccati auctor illico invasit.
Nec ita sane Deus deseruit creaturam suam, ut non se illi exhiberet
Deum creantem et vivificantem, et inter poenalia mala etiam bona malis
multa praestantem. Non enim continuit in ira sua miserationes suas
(Psal. LXXVI, 10). Nec hominem a lege suae potestatis
amisit, quando in diaboli potestate esse permisit: quia nec ipse
diabolus a potestate Omnipotentis alienus est, sicut neque a
bonitate. Nam et maligni angeli unde qualicumque subsisterent vita,
nisi per eum qui vivificat omnia? Si ergo commissio peccatorum per
iram Dei justam hominem subdidit diabolo, profecto remissio peccatorum
per reconciliationem Dei benignam eruit hominem a diabolo.
|
|
