|
18. Christi mors indebita liberavit obnoxios morti. Quae est
igitur justitia, qua victus est diabolus? Quae, nisi justitia Jesu
Christi? Et quomodo victus est? Quia cum in eo nihil morte dignum
inveniret, occidit eum tamen. Et utique justum est ut debitores quos
tenebat, liberi dimittantur, in eum credentes quem sine ullo debito
occidit. Hoc est quod justificari dicimur in Christi sanguine
(Rom. V, 9). Sic quippe in remissionem peccatorum nostrorum
innocens sanguis ille effusus est. Unde se dicit in Psalmis in
mortuis liberum (Psal. LXXXVII, 6). Solus enim a debito
mortis liber est mortuus. Hinc et in alio Psalmo dicit, Quae non
rapui, tunc exsolvebam (Psal. LXVIII, 5): rapinam volens
intelligi peccatum, quia usurpatum est contra licitum. Unde per os
etiam carnis suae, sicut in Evangelio legitur, dicit, Ecce venit
princeps mundi hujus, et in me nihil invenit, id est, nullum
peccatum: sed ut sciant omnes, inquit, quia voluntatem Patris mei
facio, surgite, eamus hinc (Joan. XIV, 30, 31). Et
pergit inde ad passionem, ut pro debitoribus nobis quod ipse non
debebat exsolveret. Numquid isto jure aequissimo diabolus vinceretur,
si potentia Christus cum illo agere, non justitia voluisset? Sed
postposuit quod potuit, ut prius ageret quod oportuit. Ideo autem
illum esse opus erat, et hominem, et Deum. Nisi enim homo esset,
non posset occidi: nisi Deus esset, non crederetur noluisse quod
potuit, sed non potuisse quod voluit; nec ab eo justitiam potentiae
praelatam fuisse, sed ei defuisse potentiam putaremus. Nunc vero
humana pro nobis passus est, quia homo erat; sed si noluisset , etiam
hoc non pati potuisset, quia et Deus erat. Ideo gratior facta est in
humilitate justitia, quia posset si noluisset humilitatem non perpeti
tanta in divinitate potentia: ac sic a moriente tam potente, nobis
mortalibus impotentibus, et commendata est justitia, et promissa
potentia. Horum enim duorum unum fecit moriendo, alterum resurgendo.
Quid enim justius, quam usque ad mortem crucis pro justitia
pervenire? et quid potentius, quam resurgere a mortuis, et in coelum
cum ipsa carne in qua est occisus ascendere? Et justitia ergo prius,
et potentia postea diabolum vicit: justitia scilicet, quia nullum
peccatum habuit, et ab illo injustissime est occisus; potentia vero,
quia revixit mortuus, nunquam postea moriturus (Rom. VI, 9).
Sed potentia diabolum vicisset, etiamsi ab illo non potuisset occidi:
quamvis majoris sit potentiae etiam ipsam mortem vincere resurgendo,
quam vitare vivendo. Sed aliud est propter quod justificamur in
Christi sanguine, cum per remissionem peccatorum eruimur a diaboli
potestate: hoc ad id pertinet, quod a Christo justitia diabolus
vincitur, non potentia. Ex infirmitate quippe quam suscepit in carne
mortali, non ex immortali potentia crucifixus est Christus: de qua
tamen infirmitate ait Apostolus, Quod infirmum est Dei, fortius est
hominibus (I Cor. I, 25).
|
|
