|
5. Fides res cordis, non corporis, quomodo communis et una omnium
credentium. Fides credentium una non secus ac volentium voluntas una.
Fides vero de qua in hoc libro aliquanto diutius disputare certa
dispositionis nostrae ratione compellimur, quam qui habent, fideles
vocantur, et qui non habent, infideles, sicut ii qui venientem in
propria Dei Filium non receperunt, quamvis ex auditu in nobis facta
sit, non tamen ad eum sensum corporis pertinet qui appellatur auditus,
quoniam non est sonus; nec ad oculos hujus carnis, quoniam non est
color aut corporis forma; nec ad eum qui dicitur tactus, quoniam
corpulentiae nihil habet; nec ad ullum omnino sensum corporis, quoniam
cordis est res ista, non corporis; nec foris est a nobis, sed in
intimis nobis ; nec eam quisquam hominum videt in alio, sed
unusquisque in semetipso. Denique potest et simulatione confingi, et
putari esse in quo non est. Suam igitur quisque fidem apud se ipsum
videt: in altero autem credit esse eam, non videt; et tanto firmius
credit, quanto fructus ejus magis novit, quos operari solet fides per
dilectionem (Galat. V, 6). Quamobrem omnibus de quibus
Evangelista subjungit et dicit, Quotquot autem receperunt eum, dedit
eis potestatem filios Dei fieri, iis qui credunt in nomine ejus, qui
non ex sanguinibus, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate
viri, sed ex Deo nati sunt, fides ista communis est: non sicut
aliqua corporis forma communis est ad videndum omnium oculis quibus
praesto est; ex ipsa quippe una omnium cernentium quodam modo
informatur aspectus: sed sicut dici potest omnibus hominibus esse
facies humana communis; nam hoc ita dicitur, ut tamen singuli suas
habeant. Ex una sane doctrina impressam fidem credentium cordibus
singulorum qui hoc idem credunt verissime dicimus: sed aliud sunt ea
quae creduntur, aliud fides qua creduntur. Illa quippe in rebus sunt
quae vel esse vel fuisse vel futurae esse dicuntur: haec autem in animo
credentis est, ei tantum conspicua cujus est; quamvis sit et in
aliis, non ipsa, sed similis. Non enim numero est una, sed genere:
propter similitudinem tamen et nullam diversitatem magis unam dicimus
esse quam multas. Nam et duos homines simillimos cum videmus, unam
faciem dicimus et miramur amborum. Facilius itaque dicitur multas
animas fuisse singulas utique singulorum, de quibus legimus in Actibus
Apostolorum quod eis fuerit anima una (Act. IV, 32); quam ubi
dixit Apostolus, Una fides (Ephes. IV, 5), tot eas audet
quisquam dicere quot fideles. Et tamen qui dicit, O mulier, magna
est fides tua (Matth. XV, 28); et alteri, Modicae fidei,
quare dubitasti (Id. XIV, 31)? suam cuique esse significat.
Sed ita dicitur eadem credentium fides una, quemadmodum eadem
volentium voluntas una: cum et in ipsis qui hoc idem volunt, sua
voluntas sit cuique conspicua, alterius autem lateat, quamvis idem
velit; et si aliquibus signis sese indicet, creditur potius quam
videtur. Unusquisque autem sui animi conscius non credit utique hanc
esse suam, sed plane pervidet voluntatem.
|
|
