|
9. Cur cum omnes velint beatitudinem, id eligatur potius, quo ab ea
receditur. Cum ergo ex his duobus beata vita constet, atque omnibus
nota, omnibus chara sit; quid putamus esse causae cur horum duorum,
quando utrumque non possunt, magis eligant homines, ut omnia quae
volunt habeant, quam ut omnia bene velint etiamsi non habeant? An
ipsa est pravitas generis humani, ut cum eos non lateat, nec illum
beatum esse qui quod vult non habet, nec illum qui quod male vult
habet; sed illum qui et habet quaecumque vult bona, et nulla vult
mala, ex his duobus quibus beata vita perficitur, quando utrumque non
datur, id eligatur potius, unde magis a beata vita receditur (longius
quippe ab illa est quicumque adipiscitur male concupita, quam qui non
adipiscitur concupita); cum potius eligi debuerit voluntas bona,
atque praeponi, etiam non adepta quae appetit? Propinquat enim
beato, qui bene vult quaecumque vult, et quae adeptus cum fuerit
beatus erit. Et utique non mala, sed bona beatum faciunt, quando
faciunt: quorum bonorum habet aliquid jam, idque non parvi
aestimandum, eam ipsam scilicet voluntatem bonam, qui de bonis quorum
capax est humana natura, non de ullius mali perpetratione vel adeptione
gaudere desiderat; et bona, qualia et in hac misera vita esse
possunt, prudenti, temperanti, forti, et justa mente sectatur, et
quantum datur assequitur; ut etiam in malis sit bonus, et finitis
malis omnibus atque impletis bonis omnibus sit beatus.
|
|
