|
11. Beatitudo sine immortalitate non potest esse. Cum ergo beati
esse omnes homines velint, si vere volunt , profecto et esse
immortales volunt: aliter enim beati esse non possent. Denique et de
immortalitate interrogati, sicut et de beatitudine, omnes eam se velle
respondent. Sed qualiscumque beatitudo, quae potius vocetur quam
sit, in hac vita quaeritur, imo vero fingitur, dum immortalitas
desperatur, sine qua vera beatitudo esse non potest. Ille quippe
beate vivit, quod jam superius diximus, et astruendo satis fiximus,
qui vivit ut vult, nec male aliquid vult. Nemo autem male vult
immortalitatem, si ejus humana capax est Deo donante natura: cujus si
non capax est, nec beatitudinis capax est. Ut enim homo beate vivat,
oportet ut vivat. Quem porro morientem vita ipsa deserit, beata vita
cum illo manere qui potest? Cum autem deserit, aut nolentem deserit
procul dubio, aut volentem, aut neutrum. Si nolentem, quomodo beata
vita est, quae ita est in voluntate, ut non sit in potestate? Cumque
beatus nemo sit aliquid volendo nec habendo, quanto minus est beatus
qui non honore, non possessione, non qualibet alia re, sed ipsa beata
vita nolens deseritur, quando ei nulla vita erit? Unde etsi nullus
sensus relinquitur, quo sit misera (propterea enim beata vita
discedit, quoniam tota vita discedit), miser est tamen, quamdiu
sentit, quia scit se nolente consumi propter quod caetera et quod prae
caeteris diligit. Non igitur potest vita et beata esse, et nolentem
deserere : quia beatus nolens nemo fit; ac per hoc quanto magis
nolentem deserendo miserum facit, quae si nolenti praesto esset miserum
faceret? Si autem volentem deserit, etiam sic quomodo beata vita
erat, quam perire voluit qui habebat? Restat ut dicant neutrum esse
in animo beati; id est, eum deseri a beata vita, cum per mortem
deserit tota vita, nec nolle nec velle, ad utrumque enim parato et
aequo corde consistere. Sed nec ista beata est vita, quae talis est,
ut quem beatum facit, amore ejus indigna sit. Quomodo enim est beata
vita, quam non amat beatus? Aut quomodo amatur, quod utrum vigeat,
an pereat, indifferenter accipitur? Nisi forte virtutes, quas
propter solam beatitudinem sic amamus, persuadere nobis audent, ut
ipsam beatitudinem non amemus. Quod si faciunt, etiam ipsas utique
amare desistimus, quando illam propter quam solam istas amavimus, non
amamus. Deinde quomodo erit vera tam illa perspecta , tam examinata,
tam eliquata, tam certa sententia, beatos esse omnes homines velle,
si ipsi qui jam beati sunt, beati esse nec nolunt, nec volunt? Aut
si volunt, ut veritas clamat, ut natura compellit, cui summe bonus et
immutabiliter beatus Creator indidit hoc; si volunt, inquam, beati
esse qui beati sunt, beati non esse utique nolunt. Si autem beati non
esse nolunt, procul dubio nolunt consumi et perire quod beati sunt.
Nec nisi viventes beati esse possunt: nolunt igitur perire quod
vivunt. Immortales ergo esse volunt, quicumque vere beati vel sunt
vel esse cupiunt. Non autem vivit beate, cui non adest quod vult:
nullo modo igitur esse poterit vita veraciter beata, nisi fuerit
sempiterna.
|
|
