|
13. Quomodo mente sui recordante seque intelligente ac diligente
trinitas fiat. In omnium istarum, quas commemoravimus, temporalium
rerum scientia, quaedam cognoscibilia cognitionem interpositione
temporis antecedunt; sicut sunt ea sensibilia quae jam erant in rebus,
antequam cognoscerentur; vel ea omnia quae per historiam cognoscuntur:
quaedam vero simul esse incipiunt; velut si aliquid visibile, quod
omnino non erat, ante nostros oculos oriatur, cognitionem nostram
utique non praecedit; aut si aliquid sonet, ubi adest auditor, simul
profecto incipiunt esse, simulque desinunt et sonus et ejus auditus.
Verumtamen sive tempore praecedentia, sive simul esse incipientia
cognoscibilia cognitionem gignunt, non cognitione gignuntur.
Cognitione vero facta, cum ea quae cognovimus, posita in memoria
recordatione revisuntur; quis non videat priorem esse tempore in
memoria retentionem, quam in recordatione visionem, et hujus utriusque
tertia voluntate junctionem? Porro autem in mente non sic est: neque
enim adventitia sibi ipsa est, quasi ad se ipsam quae jam erat,
venerit aliunde eadem ipsa quae non erat; aut non aliunde venerit, sed
in se ipsa quae jam erat, nata sit ea ipsa quae non erat ; sicut in
mente quae jam erat, oritur fides quae non erat: aut post cognitionem
sui recordando se ipsam velut in memoria sua constitutam videt, quasi
non ibi fuerit antequam se ipsam cognosceret; cum profecto ex quo esse
coepit, nunquam sui meminisse, nunquam se intelligere, nunquam se
amare destiterit, sicut jam ostendimus. Ac per hoc quando ad se ipsam
cogitatione convertitur, fit trinitas, in qua jam et verbum possit
intelligi: formatur quippe ex ipsa cogitatione , voluntate utrumque
jungente. Ibi ergo magis agnoscenda est imago quam quaerimus.
|
|
