|
17. Quomodo Dei oblivisci et meminisse quis possit. De
visibilibus rebus ad hanc rem sumamus exemplum. Dicit tibi quispiam
quem non recognoscis, Nosti me: et ut commoneat, dicit ubi,
quando, quomodo tibi innotuerit: omnibusque adhibitis signis quibus in
memoriam revoceris, si non recognoscis, ita jam oblitus es, ut omnis
illa notitia penitus deleta sit animo; nihilque aliud restat, nisi ut
credas ei qui tibi hoc dicit, quod aliquando eum noveras; aut ne hoc
quidem, si fide dignus tibi esse qui loquitur non videtur. Si autem
reminisceris, profecto redis in memoriam tuam, et in ea invenis quod
non fuerat penitus oblivione deletum. Redeamus ad illud propter quod
adhibuimus humanae conversationis exemplum. Inter caetera psalmus
nonus: Convertantur, inquit, peccatores in infernum, omnes gentes
quae obliviscuntur Deum (Psal. IX, 18). Porro autem
vigesimus primus: Commemorabuntur, inquit, et convertentur ad
Dominum universi fines terrae (Psal. XXI, 28). Non igitur
sic erant oblitae istae gentes Deum, ut ejus nec commemoratae
recordarentur. Obliviscendo autem Deum, tanquam obliviscendo vitam
suam, conversae fuerant in mortem, hoc est, in infernum.
Commemoratae vero convertuntur ad Dominum, tanquam reviviscentes
reminiscendo vitam suam, cujus eas habebat oblivio . Item legitur in
nonagesimo tertio: Intelligite nunc, qui insipientes estis in
populo; et stulti, aliquando sapite. Qui plantavit aurem non audiet
(Psal. XCIII, 8, 9)? et caetera. Eis enim dictum est,
qui Deum non intelligendo, de illo vana dixerunt.
|
|
