|
6. In immortalitate animae rationalis quaerenda imago Dei.
Trinitas in mente quomodo monstrata sit. Nec illa igitur trinitas,
quae nunc non est, imago Dei erit; nec ista imago Dei est, quae
tunc non erit: sed ea est invenienda in anima hominis, id est
rationali, sive intellectuali, imago Creatoris, quae immortaliter
immortalitati ejus est insita. Nam sicut ipsa immortalitas animae
secundum quemdam modum dicitur; habet quippe et anima mortem suam, cum
vita beata caret, quae vera animae vita dicenda est; sed immortalis
ideo nuncupatur, quoniam qualicumque vita, etiam cum miserrima est,
nunquam desinit vivere: ita quamvis ratio vel intellectus nunc in ea
sit sopitus, nunc parvus, nunc magnus appareat, nunquam nisi
rationalis et intellectualis est anima humana; ac per hoc si secundum
hoc facta est ad imaginem Dei quod uti ratione atque intellectu ad
intelligendum et conspiciendum Deum potest, profecto ab initio quo
esse coepit ista tam magna et mira natura, sive ita obsoleta sit haec
imago, ut pene nulla sit, sive obscura atque deformis, sive clara et
pulchra sit, semper est. Denique deformitatem dignitatis ejus
miserans divina Scriptura, Quanquam, inquit, in imagine ambulat
homo, tamen vane conturbatur: thesaurizat, et nescit cui congregabit
ea (Psal. XXXVIII, 7). Non itaque vanitatem imagini Dei
tribueret, nisi deformem cerneret factam. Nec tantum valere illam
deformitatem, ut auferat quod imago est, satis ostendit, dicendo,
Quanquam in imagine ambulat homo. Quapropter ex utraque parte
veraciter pronuntiari potest ista sententia, ut quemadmodum dictum
est, Quanquam in imagine ambulat homo, tamen vane conturbatur; ita
dicatur, Quanquam vane conturbatur homo, tamen in imagine ambulat.
Quanquam enim magna natura sit, tamen vitiari potuit, quia summa non
est: et quanquam vitiari potuerit, quia summa non est, tamen quia
summae naturae capax est, et esse particeps potest, magna natura est.
Quaeramus igitur in hac imagine Dei quamdam sui generis trinitatem,
adjuvante ipso qui nos fecit ad imaginem suam. Non enim aliter
possumus haec salubriter investigare, et secundum sapientiam quae ab
illo est aliquid invenire: sed ea quae in superioribus libris, et
maxime in decimo, de anima humana vel mente diximus, si lectoris vel
memoria teneantur atque recolantur, vel diligentia in eisdem locis in
quibus conscripta sunt, recenseantur, non hic desiderabit prolixiorem
de rei tantae inquisitione sermonem.
7. Inter caetera ergo in libro decimo diximus, hominis mentem nosse
semetipsam (Cap. 7). Nihil enim tam novit mens, quam id quod
sibi praesto est: nec menti magis quidquam praesto est, quam ipsa
sibi. Et alia, quantum satis visum est, adhibuimus documenta,
quibus hoc certissime probaretur.
|
|
