|
32. Nullum Dei donum charitate excellentius. Nullum est isto Dei
dono excellentius. Solum est quod dividit inter filios regni aeterni
et filios perditionis aeternae. Dantur et alia per Spiritum sanctum
munera, sed sine charitate nihil prosunt. Nisi ergo tantum
impertiatur cuique Spiritus sanctus, ut eum Dei et proximi faciat
amatorem, a sinistra non transfertur ad dexteram. Nec Spiritus
proprie dicitur Donum, nisi propter dilectionem: quam qui non
habuerit, si linguis hominum loquatur et Angelorum, sonans aeramentum
est et cymbalum tinniens: et si habuerit prophetiam, et scierit omnia
sacramenta, et omnem scientiam, et si habuerit omnem fidem, ita ut
montes transferat, nihil est: et si distribuerit omnem substantiam
suam, et si tradiderit corpus suum ut ardeat, nihil ei prodest (I
Cor. XIII, 1-3). Quantum ergo bonum est, sine quo ad
aeternam vitam neminem bona tanta perducunt? Ipsa vero dilectio sive
charitas (nam unius rei est utrumque nomen), si habeat eam qui non
loquitur linguis, nec habet prophetiam, nec omnia scit sacramenta
omnemque scientiam, nec distribuit omnia sua pauperibus, vel non
habendo quod distribuat, vel aliqua necessitate prohibitus, nec tradit
corpus suum ut ardeat, si talis passionis nulla tentatio est, perducit
ad regnum, ita ut ipsam fidem non faciat utilem nisi charitas. Sine
charitate quippe fides potest quidem esse, sed non et prodesse.
Propter quod et apostolus Paulus, In Christo, inquit, Jesu neque
circumcisio, neque praeputium aliquid valet, sed fides quae per
dilectionem operatur (Galat. V, 6): sic eam discernens ab ea
fide, qua et daemones credunt et contremiscunt (Jacobi II,
19). Dilectio igitur quae ex Deo est et Deus est, proprie
Spiritus sanctus est, per quem diffunditur in cordibus nostris Dei
charitas, per quam nos tota inhabitat Trinitas. Quocirca rectissime
Spiritus sanctus, cum sit Deus, vocatur etiam Donum Dei (Act.
VIII, 20). Quod Donum proprie quid nisi charitas intelligenda
est, quae perducit ad Deum, et sine qua quodlibet aliud donum Dei
non perducit ad Deum?
|
|
