|
51. Conclusio libri, cum precatione et excusatione de multiloquio.
Domine Deus noster, credimus in te Patrem, et Filium, et
Spiritum sanctum. Neque enim diceret Veritas, Ite, baptizate
omnes gentes in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti (Matth.
XXVIII, 19), nisi Trinitas esses. Nec baptizari nos
juberes, Domine Deus, in ejus nomine qui non est Dominus Deus.
Neque diceretur voce divina, Audi, Israel; Dominus Deus tuus,
Deus unus est (Deut. VI, 4); nisi Trinitas ita esses, ut
unus Dominus Deus esses. Et si tu Deus Pater ipse esses, et
Filius verbum tuum Jesus Christus ipse esses, et donum vestrum
Spiritus sanctus; non legeremus in Litteris veritatis, Misit Deus
Filium suum (Galat. IV, 4, et Joan. III, 17): nec
tu, o Unigenite, diceres de Spiritu sancto, Quem mittet Pater in
nomine meo (Joan. XIV, 26); et, Quem ego mittam vobis a
Patre (Id. XV, 26). Ad hanc regulam fidei dirigens
intentionem meam, quantum potui, quantum me posse fecisti, quaesivi
te, et desideravi intellectu videre quod credidi, et multum
disputavi, et laboravi. Domine Deus meus, una spes mea, exaudi
me, ne fatigatus nolim te quaerere, sed quaeram faciem tuam semper
ardenter (Psal. CIV, 4). Tu da quaerendi vires, qui invenire
te fecisti , et magis magisque inveniendi te spem dedisti. Coram te
est firmitas et infirmitas mea: illam serva, istam sana. Coram te
est scientia et ignorantia mea: ubi mihi aperuisti, suscipe
intrantem; ubi clausisti, aperi pulsanti. Meminerim tui, intelligam
te, diligam te. Auge in me ista, donec me reformes ad integrum.
Scio scriptum esse, In multiloquio non effugies peccatum (Prov.
X, 19). Sed utinam praedicando verbum tuum, et laudando te
tantummodo loquerer! non solum fugerem peccatum, sed meritum bonum
acquirerem, quamlibet multum sic loquerer. Neque enim homo de te
beatus, peccatum praeciperet germano in fide filio suo, cui scripsit
dicens: Praedica verbum, insta opportune, importune (II Tim.
IV, 2). Numquid dicendum est istum non multum locutum, qui non
solum opportune, verum etiam importune verbum tuum, Domine, non
tacebat? Sed ideo non erat multum, quia tantum erat necessarium.
Libera me, Deus, a multiloquio quod patior intus in anima mea,
misera in conspectu tuo, et confugiente ad misericordiam tuam. Non
enim cogitationibus taceo, etiam tacens vocibus. Et si quidem non
cogitarem nisi quod placeret tibi, non utique rogarem ut me ab hoc
multiloquio liberares. Sed multae sunt cogitationes meae, tales
quales nosti, cogitationes hominum, quoniam vanae sunt (Psal.
XCIII, 11). Dona mihi non eis consentire, et si quando me
delectant, eas nihilominus improbare, nec in eis velut dormitando
immorari. Nec in tantum valeant apud me, ut aliquid in opera mea
procedat ex illis; sed ab eis mea saltem sit tuta sententia, tuta
conscientia, te tuente. Sapiens quidam cum de te loqueretur in libro
suo, qui Ecclesiasticus proprio nomine jam vocatur, Multa, inquit,
dicimus, et non pervenimus, et consummatio sermonum universa est ipse
(Eccli. XLIII, 29). Cum ergo pervenerimus ad te,
cessabunt multa ista quae dicimus, et non pervenimus; et manebis unus
omnia in omnibus (I Cor. XV, 28): et sine fine dicemus unum
laudantes te in unum, et in te facti etiam nos unum. Domine Deus
une, Deus Trinitas, quaecumque dixi in his libris de tuo, agnoscam
et tui: si qua de meo, et tu ignosce, et tui. Amen.
Patrologia Latina Home Page | Help | Refine Search | Table of
Contents | About Patrologia Latina
Copyright © 1996 Chadwyck-Healey Inc.
|
|
