|
14. Deum nunc videri a nobis per speculum quomodo dicat Apostolus.
Incorporalem substantiam scio esse sapientiam, et lumen esse in quo
videntur quae oculis carnalibus non videntur: et tamen vir tantus
tamque spiritualis, Videmus nunc, inquit, per speculum in
aenigmate, tunc autem facie ad faciem (I Cor. XIII, 12).
Quale sit et quod sit hoc speculum si quaeramus, profecto illud
occurrit, quod in speculo nisi imago non cernitur. Hoc ergo facere
conati sumus, ut per imaginem hanc quod nos sumus, videremus utcumque
a quo facti sumus, tanquam per speculum. Hoc significat etiam illud
quod ait idem apostolus: Nos autem revelata facie gloriam Domini
speculantes, in eamdem imaginem transformamur de gloria in gloriam,
tanquam a Domini Spiritu (II Cor. III, 18). Speculantes
dixit, per speculum videntes, non de specula prospicientes. Quod in
graeca lingua non est ambiguum, unde in latinam translatae sunt
apostolicae Litterae. Ibi quippe speculum ubi apparent imagines
rerum, a specula de cujus altitudine longius aliquid intuemur, etiam
sono verbi distat omnino; satisque apparet Apostolum a speculo, non a
specula dixisse, gloriam Domini speculantes. Quod vero ait, In
eamdem imaginem transformamur: utique imaginem Dei vult intelligi,
eamdem dicens, istam ipsam scilicet, id est, quam speculamur; quia
eadem imago est et gloria Dei, sicut alibi dicit, Vir quidem non
debet velare caput suum, cum sit imago et gloria Dei (I Cor.
XI, 7): de quibus verbis jam in libro duodecimo disseruimus.
Transformamur ergo dicit, de forma in formam mutamur, atque transimus
de forma obscura in formam lucidam; quia et ipsa obscura, imago Dei
est; et si imago, profecto etiam gloria, in qua homines creati
sumus, praestantes caeteris animalibus. De ipsa quippe natura humana
dictum est, Vir quidem non debet velare caput, cum sit imago et
gloria Dei. Quae natura in rebus creatis excellentissima, cum a suo
Creatore ab impietate justificatur, a deformi forma formosam
transfertur in formam. Est quippe et in ipsa impietate, quanto magis
damnabile vitium, tanto certius natura laudabilis. Et propter hoc
addidit, de gloria in gloriam: de gloria creationis in gloriam
justificationis. Quamvis possit hoc et aliis modis intelligi, quod
dictum est, de gloria in gloriam: de gloria fidei in gloriam speciei;
de gloria qua filii Dei sumus, in gloriam qua similes ei erimus,
quoniam videbimus eum sicuti est (I Joan. III, 2). Quod vero
adjunxit, tanquam a Domini Spiritu; ostendit gratia Dei nobis
conferri tam optabilis transformationis bonum.
|
|
