|
20. Quomodo Christus tradet regnum Deo et Patri. Tradito regno
Deo et Patri, Christus jam non interpellabit pro nobis. Tradet
itaque regnum Deo et Patri Dominus noster Jesus Christus, non se
inde separato, nec Spiritu sancto, quando perducet credentes ad
contemplationem Dei, ubi est finis omnium bonarum actionum, et
requies sempiterna, et gaudium quod nunquam auferetur a nobis. Hoc
enim signat in eo quod ait: Iterum videbo vos, et gaudebit cor
vestrum, et gaudium vestrum nemo auferet a vobis (Id. XVI,
22). Hujus gaudii similitudinem praesignabat Maria sedens ad pedes
Domini, et intenta in verbum ejus; quieta scilicet ab omni actione,
et intenta in veritatem secundum quemdam modum, cujus capax est ista
vita, quo tamen praefiguraret illud quod futurum est in aeternum.
Martha quippe sorore sua in necessitatis actione conversante, quamvis
bona et utili, tamen, cum requies successerit, transitura, ipsa
requiescebat in verbo Domini. Et ideo Dominus conquerenti Marthae
quod eam soror non adjuvaret, respondit: Maria optimam partem
elegit, quae non auferetur ab ea (Luc. X, 39-42). Non
partem malam dixit quod agebat Martha; sed istam optimam quae non
auferetur. Illa enim quae in ministerio indigentiae est, cum
indigentia ipsa transierit, auferetur. Boni quippe operis transituri
merces est requies permansura. In illa igitur contemplatione Deus
erit omnia in omnibus; quia nihil ab illo aliud requiretur, sed solo
ipso illustrari perfruique sufficiet. Ideoque ille in quo Spiritus
interpellat gemitibus inenarrabilibus (Rom. VIII, 26),
Unam, inquit, petii a Domino, hanc requiram; ut inhabitem in domo
Domini per omnes dies vitae meae, ut contempler delectationem Domini
(Psal. XXVI, 4). Contemplabimur enim Deum Patrem et
Filium et Spiritum sanctum, cum mediator Dei et hominum homo
Christus Jesus tradiderit regnum Deo et Patri, ut jam non
interpellet pro nobis mediator et sacerdos noster, Filius Dei et
Filius hominis; sed et ipse in quantum sacerdos est assumpta propter
nos servi forma, subjectus sit ei qui illi subjecit omnia, et cui
subjecit omnia; ut in quantum Deus est, cum illo nos subjectos
habeat, in quantum sacerdos, nobiscum illi subjectus sit (I Cor.
XV, 24-28). Quapropter cum Filius sit et Deus et homo,
alia substantia homo potius in Filio quam Filius in Patre: sicut
caro animae meae, alia substantia est ad animam meam, quamvis in uno
homine, quam anima alterius hominis ad animam meam.
21. Cum ergo tradiderit regnum Deo et Patri, id est, cum
credentes et viventes ex fide, pro quibus nunc mediator interpellat,
perduxerit ad contemplationem, cui percipiendae suspiramus et gemimus,
et cum transierit labor et gemitus, jam non interpellabit pro nobis
tradito regno Deo et Patri. Hoc significans ait, Haec vobiscum
locutus sum in similitudinibus: veniet hora, quando jam non in
similitudinibus loquar vobis, sed manifeste de Patre nuntiabo vobis;
id est, jam non erunt similitudines, cum visio fuerit facie ad
faciem. Hoc est enim quod ait, sed manifeste de Patre nuntiabo
vobis; ac si diceret, manifeste Patrem ostendam vobis. Nuntiabo
quippe ait, quia Verbum ejus est. Sequitur enim et dicit: Illa die
in nomine meo petetis, et non dico vobis quia ego rogabo Patrem: ipse
enim Pater amat vos, quia vos me amastis, et credidistis quia a Deo
exivi. Exivi a Patre, et veni in hunc mundum: iterum relinquo
mundum, et vado ad Patrem (Joan. XVI, 25-28). Quid
est, A Patre exivi; nisi, non in ea forma qua aequalis sum Patri,
sed aliter, id est, in assumpta creatura minor apparui? Et quid
est, Veni in hunc mundum; nisi, formam servi, quam me exinaniens
accepi, etiam peccatorum qui mundum istum diligunt, oculis
demonstravi? Et quid est, Iterum relinquo mundum; nisi, ab aspectu
dilectorum mundi aufero quod viderunt? Et quid est, Vado ad
Patrem; nisi, doceo me sic intelligendum a fidelibus meis, quomodo
aequalis sum Patri? Hoc qui credunt, digni habebuntur perduci a fide
ad speciem, id est ad ipsam visionem, quo perducens dictus est tradere
regnum Deo et Patri. Fideles quippe ejus quos redemit sanguine suo,
dicti sunt regnum ejus, pro quibus nunc interpellat: tunc autem illic
eos sibi faciens inhaerere, ubi aequalis est Patri, non jam rogabit
Patrem pro eis. Ipse enim, inquit, Pater amat vos. Ex hoc enim
rogat, quo minor est Patre: quo vero aequalis est, exaudit cum
Patre. Unde se ab eo quod dixit, Ipse enim Pater amat vos, utique
ipse non separat; sed secundum ea facit intelligi quae supra
commemoravi, satisque insinuavi, plerumque ita nominari unamquamque in
Trinitate personam, ut et aliae illic intelligantur. Sic itaque
dictum est, Ipse enim Pater amat vos, ut consequenter intelligatur
et Filius et Spiritus sanctus: non quia modo nos non amat, qui
proprio Filio non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit eum
(Rom. VIII, 32); sed tales nos amat Deus, quales futuri
sumus, non quales sumus. Quales enim amat, tales in aeternum
conservat: quod tunc erit, cum tradiderit regnum Deo et Patri, qui
nunc interpellat pro nobis, ut jam non roget Patrem, quia ipse Pater
amat nos. Quo autem merito, nisi fidei, qua credimus antequam illud
quod promittitur videamus? Per hanc enim perveniemus ad speciem, ut
tales amet, quales amat ut simus; non quales odit quia sumus , et
hortatur ac praestat ne tales esse semper velimus.
|
|
