|
7. Voluntas Dei causa superior omnis corporeae mutationis. Exemplo
id demonstratur. Sed alius est ordo naturalis in conversione et
mutabilitate corporum, qui quamvis etiam ipse ad nutum Dei serviat,
perseverantia tamen consuetudinis amisit admirationem: sicuti sunt quae
vel brevissimis, vel certe non longis intervallis temporum, coelo,
terra, marique mutantur, sive nascentibus, sive occidentibus rebus,
sive alias aliter atque aliter apparentibus: alia vero quamvis ex ipso
ordine venientia, tamen propter longiora intervalla temporum minus
usitata. Quae licet multi stupeant, ab inquisitoribus hujus saeculi
comprehensa sunt, et progressu generationum quo saepius repetita, et a
pluribus cognita, eo minus mira sunt. Sicuti sunt defectus
luminarium, et raro existentes quaedam species siderum, et terrae
motus, et monstruosi partus animantium, et quaecumque similia, quorum
nihil fit nisi voluntate Dei, sed plerisque non apparet. Itaque
licuit vanitati philosophorum, etiam causis aliis ea tribuere, vel
veris, sed proximis, cum omnino videre non possent superiorem caeteris
omnibus causam, id est voluntatem Dei; vel falsis, et ne ab ipsa
quidem pervestigatione corporalium rerum atque motionum, sed a sua
suspicione et errore prolatis.
8. Dicam si potero quiddam, exempli gratia, quo haec apertiora
sint. Est certe in corpore humano quaedam moles carnis, et formae
species, et ordo distinctioque membrorum, et temperatio valetudinis:
hoc corpus inspirata anima regit, eademque rationalis; et ideo quamvis
mutabilis, tamen quae possit illius incommutabilis sapientiae particeps
esse, ut sit participatio ejus in idipsum, sicut in Psalmo scriptum
est de omnibus sanctis, ex quibus tanquam lapidibus vivis aedificatur
illa Jerusalem mater nostra aeterna in coelis. Ita enim canitur:
Jerusalem, quae aedificatur ut civitas, cujus participatio ejus in
idipsum (Psal. CXXI, 3). Idipsum quippe hoc loco illud
summum et incommutabile bonum intelligitur, quod Deus est, atque
sapientia voluntasque ipsius. Cui cantatur alio loco: Mutabis ea,
et mutabuntur; tu vero idem ipse es (Psal. CI, 27, 28).
|
|
