|
24. Filius Dei incarnatus est ut per fidem mundati evehamur ad
incommutabilem veritatem. Quia igitur ad aeterna capessenda idonei non
eramus, sordesque peccatorum nos praegravabant temporalium rerum amore
contractae, et de propagine mortalitatis tanquam naturaliter inolitae,
purgandi eramus. Purgari autem ut contemperaremur aeternis, non nisi
per temporalia possemus, qualibus jam contemperati tenebamur. Sanitas
enim a morbo plurimum distat: sed media curatio , nisi morbo
congruat, non perducit ad sanitatem. Inutilia temporalia decipiunt
aegrotos, utilia temporalia suscipiunt sanandos, et trajiciunt ad
aeterna sanatos. Mens autem rationalis sicut purgata contemplationem
debet rebus aeternis; sic purganda, temporalibus fidem. Dixit quidam
et illorum qui quondam apud Graecos sapientes habiti sunt: Quantum ad
id quod ortum est aeternitas valet, tantum ad fidem veritas. Et
profecto est vera sententia. Quod enim nos temporale dicimus, hoc
ille quod ortum est appellavit. Ex quo genere etiam nos sumus, non
tantum secundum corpus, sed etiam secundum animi mutabilitatem. Non
enim proprie vocatur aeternum, quod aliqua ex parte mutatur. In
quantum igitur mutabiles sumus, in tantum ab aeternitate distamus.
Promittitur autem nobis vita aeterna per veritatem, a cujus
perspicuitate rursus tantum distat fides nostra, quantum ab aeternitate
mortalitas. Nunc ergo adhibemus fidem rebus temporaliter gestis
propter nos, et per ipsam mundamur; ut cum ad speciem venerimus,
quemadmodum succedit fidei veritas, ita mortalitati succedat
aeternitas. Quapropter quoniam fides nostra fiet veritas, cum ad id
quod nobis credentibus promittitur pervenerimus: promittitur autem
nobis vita aeterna; et dixit Veritas, non quae fiet sicut futura est
fides nostra, sed quae semper est Veritas, quia ibi est aeternitas;
dixit ergo Veritas, Haec est autem vita aeterna, ut cognoscant te
unum verum Deum, et quem misisti Jesum Christum (Joan. XVII,
3): cum fides nostra videndo fiet veritas, tunc mortalitatem nostram
commutatam tenebit aeternitas. Quod donec fiat, et ut fiat, quia
rebus ortis accommodamus fidem credulitatis, sicut in aeternis speramus
veritatem contemplationis, ne fides mortalis vitae dissonaret a
veritate aeternae vitae, ipsa Veritas Patri coaeterna de terra orta
est (Psal. LXXXIV, 12), cum Filius Dei sic venit ut
fieret filius hominis, et ipse in se exciperet fidem nostram, qua nos
perduceret ad veritatem suam, qui sic suscepit mortalitatem nostram,
ut non amitteret aeternitatem suam. Quantum enim ad id quod ortum est
aeternitas valet, tantum ad fidem veritas. Ita ergo nos purgari
oportebat, ut ille nobis fieret ortus qui maneret aeternus, ne alter
nobis esset in fide, alter in veritate. Nec ab eo quod orti sumus ad
aeterna transire possemus, nisi aeterno per ortum nostrum nobis sociato
ad aeternitatem ipsius trajiceremur. Nunc itaque illuc quodam modo
secuta est fides nostra, quo ascendit in quem credidimus, ortus,
mortuus, resuscitatus, assumptus. Horum quatuor, duo priora
noveramus in nobis; scimus enim homines et oriri et mori: duo autem
reliqua, id est resuscitari et assumi, juste in nobis futura
speramus, quia in illo facta credidimus. Itaque in illo quia et id
quod ortum erat transiit ad aeternitatem, transiturum est et nostrum,
cum fides pervenerit ad veritatem. Jam enim credentibus, ut in verbo
fidei manerent, et inde ad veritatem, ac per hoc ad aeternitatem
perducti a morte liberarentur, ita loquitur: Si manseritis in verbo
meo, vere discipuli mei eritis . Et quasi quaererent, Quo fructu?
secutus ait: Et cognoscetis veritatem. Et rursus quasi dicerent,
Quid prodest mortalibus veritas? Et veritas, inquit, liberabit vos
(Joan. VIII, 31, 32). Unde, nisi a morte, a
corruptione, a mutabilitate? Veritas quippe immortalis, incorrupta,
incommutabilis permanet. Vera autem immortalitas, vera
incorruptibilitas, vera incommutabilitas, ipsa est aeternitas.
|
|
