|
2. Per agnitionem infirmitatis nostrae perficimur. Verbum
incarnatum tenebras nostras pellit. Sed quoniam exsulavimus ab
incommutabili gaudio, nec tamen inde praecisi atque abrupti sumus, ut
non etiam in istis mutabilibus et temporalibus aeternitatem,
veritatem, beatitudinem quaereremus (nec mori enim, nec falli, nec
perturbari volumus); missa sunt nobis divinitus visa congrua
peregrinationi nostrae, quibus admoneremur non hic esse quod
quaerimus, sed illuc ab ista esse redeundum, unde nisi penderemus,
hic ea non quaereremus. Ac primum nobis persuadendum fuit, quantum
nos diligeret Deus, ne desperatione non auderemus erigi in eum.
Quales autem dilexerit, ostendi oportebat, ne tanquam de meritis
nostris superbientes, magis ab eo resiliremus et in nostra fortitudine
magis deficeremus: ac per hoc egit nobiscum, ut per ejus fortitudinem
potius proficeremus, atque ita in infirmitate humilitatis perficeretur
virtus charitatis. Hoc significat in Psalmo, ubi ait: Pluviam
voluntariam segregans, Deus, haereditati tuae; et infirmata est, tu
vero perfecisti eam (Psal. LXVII, 10). Pluviam quippe
voluntariam nonnisi gratiam vult intelligi, non meritis redditam, sed
gratis datam, unde et gratia nominatur: dedit enim eam, non quia
digni eramus, sed quia voluit. Hoc cognoscentes, non fidentes in
nobis erimus; et hoc est infirmari. Ipse vero perficit nos, qui
etiam Paulo apostolo dixit: Sufficit tibi gratia mea; nam virtus in
infirmitate perficitur (II Cor. XII, 9). Persuadendum ergo
erat homini quantum nos dilexerit Deus, et quales dilexerit:
quantum, ne desperaremus; quales, ne superbiremus. Hunc locum
Apostolus pernecessarium sic explicat: Commendat autem, inquit,
suam charitatem Deus in nobis, quoniam cum adhuc peccatores essemus,
Christus pro nobis mortuus est; multo magis justificati nunc in
sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum. Si enim cum inimici
essemus, reconciliati sumus Deo per mortem Filii ejus; multo magis
reconciliati salvi erimus in vita ipsius (Rom. V, 8-10).
Item alio loco: Quid ergo, inquit, dicemus ad haec? Si Deus pro
nobis, quis contra nos? Qui proprio Filio non pepercit, sed pro
nobis omnibus tradidit illum, quomodo non et cum illo nobis omnia
donavit (Id. VII, 31, 32)? Quod autem factum nobis
annuntiatur, hoc futurum ostendebatur et antiquis justis, ut per
eamdem fidem etiam ipsi humiliati infirmarentur, et infirmati
perficerentur.
3. Quia igitur unum Verbum Dei est, per quod facta sunt omnia,
quod est incommutabilis veritas, ibi principaliter atque
incommutabiliter sunt omnia simul; non solum quae nunc sunt in hac
universa creatura, verum etiam quae fuerunt et quae futura sunt. Ibi
autem nec fuerunt, nec futura sunt, sed tantummodo sunt; et omnia
vita sunt, et omnia unum sunt, et magis unum est et una vita est.
Sic enim omnia per ipsum facta sunt, ut quidquid factum est in his,
in illo vita sit, et facta non sit: quia in principio non factum est
Verbum, sed erat Verbum apud Deum, et Deus erat Verbum, et omnia
per ipsum facta sunt; nec per ipsum omnia facta essent, nisi ipsum
esset ante omnia, factumque non esset. In iis autem quae per ipsum
facta sunt, etiam corpus quod vita non est, per ipsum non fieret,
nisi in illo, antequam fieret, vita esset. Quod enim factum est,
jam in illo vita erat, et non qualiscumque vita: nam et anima vita est
corporis, sed et haec facta est, quia mutabilis est; et per quid
facta est, nisi per Dei Verbum incommutabile? Omnia enim per ipsum
facta sunt, et sine ipso factum est nihil. Quod ergo factum est, jam
in illo vita erat, et non qualiscumque vita, sed vita erat lux
hominum: lux utique rationalium mentium, per quas homines a pecoribus
differunt, et ideo sunt homines. Non ergo lux corporea, quae lux est
carnium, sive de coelo fulgeat, sive terrenis ignibus accendatur, nec
humanarum tantum carnium, sed etiam belluinarum et usque ad
minutissimos quoque vermiculos. Omnia enim haec vident istam lucem:
at illa vita lux hominum erat; nec longe posita ab unoquoque nostrum:
in illa enim vivimus, et movemur, et sumus (Act. XVII, 27,
28).
|
|
