|
10. Triduum resurrectionis, in quo etiam apparet ratio simpli ad
duplum. Ipsum autem triduum non totum et plenum fuisse, Scriptura
testis est: sed primus dies a parte extrema totus annumeratus est;
dies vero tertius a parte prima, et ipse totus; medius autem inter
eos, id est, secundus dies absolute totus viginti quatuor horis suis,
duodecim nocturnis et duodecim diurnis. Crucifixus est enim primo
Judaeorum vocibus hora tertia, cum esset dies sexta sabbati. Deinde
in ipsa cruce suspensus est hora sexta, et spiritum tradidit hora nona
(Id. XXVII, 23-50). Sepultus est autem cum jam sero
factum esset, sicut sese habent verba Evangelii (Marc. XV,
42-46); quod intelligitur, in fine diei. Undelibet ergo
incipias, etiam si alia ratio reddi potest, quomodo non sit contra
Evangelium Joannis (Joan. XIX, 14), ut hora tertia ligno
suspensus intelligatur; totum diem primum non comprehendis. Ergo a
parte extrema totus computabitur, sicut tertius a parte prima. Nox
enim usque ad diluculum, quo Domini resurrectio declarata est, ad
tertium diem pertinet: quia Deus qui dixit de tenebris lucem
clarescere (II Cor. IV, 6), ut per gratiam Novi Testamenti
et participationem resurrectionis Christi audiremus, Fuistis enim
aliquando tenebrae nunc autem lux in Domino (Ephes. V, 8);
insinuat nobis quodam modo quod a nocte dies sumat initium. Sicut enim
primi dies propter futurum hominis lapsum a luce in noctem (Gen. I,
4, 5); ita isti propter hominis reparationem a tenebris ad lucem
computantur. Ab hora ergo mortis usque ad diluculum resurrectionis
horae sunt quadraginta, ut etiam ipsa hora nona connumeretur. Cui
numero congruit etiam vita ejus super terram post resurrectionem in
quadraginta diebus. Et est iste numerus frequentissimus in Scripturis
ad insinuandum mysterium perfectionis in quadripartito mundo . Habent
enim quamdam perfectionem decem, et ea quater multiplicata faciunt
quadraginta. A vespere autem sepulturae usque ad diluculum
resurrectionis triginta sex horae sunt, qui est quadratus senarius.
Refertur autem ad illam rationem simpli ad duplum, ubi est
coaptationis maxima consonantia. Duodecim enim ad viginti quatuor
simplo ad duplum conveniunt, et fiunt triginta sex: nox tota cum die
toto et nocte tota, neque hoc sine illo sacramento quod supra
memoravi. Non absurde quippe spiritum diei comparamus; corpus autem,
nocti. Dominicum enim corpus in morte ac resurrectione, et spiritus
nostri figuram, et corporis gerebat exemplum. Etiam sic ergo apparet
illa ratio simpli ad duplum in horis triginta sex, cum duodecim
conferuntur ad viginti quatuor. Et horum quidem numerorum causas, cur
in Scripturis sanctis positi sint , potest alius alias indagare, vel
quibus istae quas ego reddidi, praeponendae sint, vel aeque
probabiles, vel istis etiam probabiliores: frustra tamen eos esse in
Scripturis positos, et nullas causas esse mysticas cur illic isti
numeri commemorentur, nemo tam stultus ineptusque contenderit. Ego
autem quas reddidi, vel ex Ecclesiae auctoritate a majoribus traditas
, vel ex divinarum testimonio Scripturarum, vel ex ratione numerorum
similitudinumque collegi. Contra rationem nemo sobrius, contra
Scripturas nemo christianus, contra Ecclesiam nemo pacificus
senserit.
|
|
