|
13. In dilectionem justorum accendimur ex ipsa dilectione
incommutabilis formae justitiae. Quid enim est, quaeso, quod
exardescimus, cum audimus et legimus: Ecce nunc tempus acceptabile,
ecce nunc dies salutis: nullam in quoquam dantes offensionem, ut non
reprehendatur ministerium nostrum; sed in omnibus commendantes
nosmetipsos ut Dei ministros, in multa patientia, in
tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis, in plagis, in
carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in
jejuniis, in castitate, in scientia, in longanimitate, in bonitate,
in Spiritu sancto, in charitate non ficta, in verbo veritatis, in
virtute Dei: per arma justitiae, a dextris et a sinistris, per
gloriam et ignobilitatem, per infamiam et bonam famam; ut seductores,
et veraces; ut qui ignoramur, et cognoscimur; quasi morientes, et
ecce vivimus; ut coerciti, et non mortificati; ut tristes, semper
autem gaudentes; sicut egeni, multos autem ditantes; tanquam nihil
habentes, et omnia possidentes (II Cor. VI, 2-10)? Quid
est quod accendimur in dilectionem Pauli apostoli, cum ista legimus,
nisi quod credimus eum ita vixisse? Vivendum tamen sic esse Dei
ministris, non de aliquibus auditum credimus, sed intus apud nos, vel
potius supra nos in ipsa veritate conspicimus. Illum ergo quem sic
vixisse credimus, ex hoc quod videmus diligimus. Et nisi hanc
formam, quam semper stabilem atque incommutabilem cernimus, praecipue
diligeremus, non ideo diligeremus illum, quia ejus vitam, cum in
carne viveret, huic formae coaptatam et congruentem fuisse, fide
retinemus. Sed nescio quomodo amplius et in ipsius formae charitatem
excitamur, per fidem qua credimus vixisse sic aliquem; et spem, qua
nos quoque ita posse vivere, qui homines sumus, ex eo quod aliqui
homines ita vixerunt, minime desperamus, ut hoc et desideremus
ardentius, et fidentius precemur. Ita et ipsorum vitam facit a nobis
diligi formae illius dilectio, secundum quam vixisse creduntur, et
illorum vita credita in eamdem formam flagrantiorem excitat charitatem:
ut quanto flagrantius diligimus Deum, tanto certius sereniusque
videamus; quia in Deo conspicimus incommutabilem formam justitiae,
secundum quam hominem vivere oportere judicamus. Valet ergo fides ad
cognitionem et ad dilectionem Dei, non tanquam omnino incogniti, aut
omnino non dilecti; sed quo cognoscatur manifestius, et quo firmius
diligatur.
|
|
