|
Tria sunt sub omnipotentis Dei manu habitacula, primum, imum,
medium: quorum summum, regnum Dei vel regnum coelorum dicitur;
imum, vocatur infernus; medium, mundus praesens vel orbis terrarum
appellatur. Quorum extrema omnino sibi invicem sunt contraria, et
nulla sibi societate conjuncta. Quae enim societas potest esse lucis
ad tenebras, et Christi ad Belial (II Cor. VI, 14 et
15)? Medium autem nonnullam habet similitudinem ad extrema. Unde
lucem et tenebras habet, frigus et calorem, dolorem et sanitatem,
laetitiam et moerorem, odium et amorem, bonos et malos, justos et
injustos, dominos et servos, regnum et subjectionem, famem et
satietatem, mortem et vitam, et innumera hujus modi. Quorum omnium
pars una imaginem habet regni Dei, pars altera inferni. Commixtio
namque malorum simul et bonorum in hoc mundo est; in regno autem Dei
nulli mali sunt, sed omnes boni; at in inferno nulli boni, sed omnes
mali; et uterque locus ex medio suppletur. Hominum enim hujus mundi,
alii elevantur ad coelum, alii trahuntur ad infernum. Similes quippe
similibus junguntur, id est, boni bonis, et mali malis; justi
homines justis Angelis, et transgressores homines transgressoribus
angelis; servi Dei Deo, servi diaboli diabolo: benedicti vocantur
ad regnum sibi paratum ab origine mundi, maledicti expelluntur in ignem
aeternum, qui paratus est diabolo et angelis ejus (Matth. XXV,
34 et 41).
Bona autem regni coelestis dicere, vel cogitare, vel intelligere ut
sunt, nullus potest carne vestitus: multo enim majora et meliora
sunt, quam cogitantur et intelliguntur; unde scriptum est, quod
oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit,
quae praeparavit Deus diligentibus se (I Cor. II, 9). Regnum
namque Dei omni fama majus, omni laude melius, omni scientia
innumerabilius, omni gloria, quae putatur, excellentius. Mala etiam
inferni dicere vel cogitare, ut sunt, nemo potest: pejora quippe sunt
valde quam cogitantur. Regnum itaque Dei plenum est lucis, et
pacis, et charitatis, et sapientiae et gloriae, et honestatis, et
dulcedinis, et dilectionis, et melodiae, et laetitiae, et
beatitudinis perennis, et omnis boni ineffabilis, quod nec dici nec
cogitari potest. At locus inferni plenus est tenebrarum, discordiae,
odii, stultitiae, miseriae, turpitudinis, amaritudinis,
offensionis, doloris, adustionis , sitis, famis, ignis
inexstinguibilis, tristitiae, vindictae perennis, et omnis
ineffabilis mali, quod nec dici nec cogitari potest. Cives coeli sunt
justi homines et Angeli, quorum rex est Deus omnipotens. At contra
cives inferni sunt impii homines et daemones, quorum princeps est
diabolus. Satiat justos visio sanctorum hominum et Angelorum, et
super omnia ipsius Dei. Cruciat impios et peccatores visio hominum
damnatorum et daemonum, et super omnia ipsius diaboli. Nihil in regno
Dei desideratur quod non inveniatur; at in inferno nihil invenitur
quod desideratur. In regno Dei nihil invenitur, nisi quod placet,
et delectat, et satiat; at contra in lacu miseriae perennis nihil
videtur, nihilque sentitur, nisi quod displicet, nisi quod offendit,
nisi quod cruciat. In regno aeterno erit vita sine morte, veritas
sine errore, felicitas sine perturbatione. Omne bonum in regno Dei
abundat, et nullum malum; omne malum in carcere diaboli abundat, et
nullum bonum. Nullus indignus in regno Dei suscipitur; nullus vero
dignus, nullus justus ad infernum trahitur.
|
|
