|
Fortiter ergo carnali resistendum est voluptati, fortiter contra
fallaces hujus mundi blanditias pugnandum est, contraque multimodas
satanae suggestiones vigilandum. Omni studio lata saeculi via vitanda
est, quae ducit ad mortem: at vero omni cordis desiderio via angusta,
quae ducit ad vitam, adeunda est et appetenda (Matth. VII,
13, 14). Via haec angusta est via abstinentiae, et castitatis,
et humilitatis, et omnis religionis: quam viam ante nos Christus
attrivit, qua via ad suum regnum migravit. Cujus vestigia et nos
sequamur, donec post eum eadem via ad urbem regiam perveniamus, in qua
ipse regnat. De qua urbe quidquid homo dixerit, quasi stilla de mari
est, vel quasi scintilla de foco. In qua videlicet urbe fulgebunt
justi sicut sol (Id. XIII, 43), ut Dominus ait. Ubi summa
pax erit, summa quies, nullus labor, nullus dolor, nulla paupertas,
nec senectus, nulla mors, nec ulla nox, nullum cibi desiderium,
nullum sitis incendium; sed cibus et potus omnium erit visio Christi
et sanctae Trinitatis, et contemplatio puro cordis oculo ipsius
divinitatis, et assidua lectio, ut ita dicam, libri vitae, id est,
aeternae veritatis et summae sapientiae, et verbi Dei, quae est Jesu
Christi visio; ubi quidquid nunc nos latet, manifestius erit. Ubi
ratio manifesta erit, cur hic electus est, et ille reprobatus; cur
hic in regnum assumptus, et ille in servitutem redactus; cur alius in
utero moritur, alius in infantia, alius in juventute, alius in
senectute; cur alius pauper est, alius dives; cur filius adulterae
baptizatur, et aliquando filius legitimae conjugis ante baptismum
moritur; cur qui bene incipit vivere, aliquando male finit; et qui
male incipit, saepe bene finit. Haec omnia et hujusmodi multa in
libro vitae plana et aperta erunt. In eadem urbe praemium singulorum,
omnium; et omnium, per charitatem singulorum erit. Ibi omnium bonum
omnibus patebit. Ibi omnes invicem suas cogitationes cognoscent. Ibi
nullus superior superbus erit, nullus inferior invidus. Quomodo enim
qui omnes sicut se ipsum diliget, alicui invidere poterit, cum nemo
sibi ipsi invideat? Ibi nullus melius esse vel superius concupiscet,
quam erit; quia aliter esse quam quod meruit, nec esset decorum; nec
aliter esse desiderabit quam quod erit; quia ita esse ut erit,
pulchrum erit, non solum sibi ipsi, sed etiam universo corpori
Ecclesiae coelestis. Quomodo enim quodlibet membrum in corpore, si
superius vel inferius ponatur quam natura constituit, monstruosum
efficit corpus et turpe; sic nimirum si aliquis in regno Dei superius
ordinetur, quam postulat ars et voluntas omnipotentis artificis,
turpitudinem efficiet, non solum sibimet, sed omni congregationi, in
qua qui erit minimus, majorem sine dubio habebit gloriam, quam totum
habens mundi regnum, etiam si aeternum esset. Vile enim valde est
elementis frui, in comparatione fruendi et gaudendi ipso Deo, et
visibilibus delectari et corporalibus. Tanta est enim pulchritudo
justitiae, tanta jucunditas lucis aeternae, hoc est, incommutabilis
veritatis et sapientiae; ut etiamsi non liceret amplius manere in ea
quam unius diei mora, propter hoc solum innumerabiles anni hujus vitae
pleni deliciis in circumfluentia corporalium bonorum recte meritoque
contemnerentur. Non enim falso aut parvo affectu dictum est, Quoniam
melior est dies una in atriis tuis super millia (Psal.
LXXXIII, 11).
Nihil est comparandum delectationi et gaudio, quod nascitur ex
invisibilibus et incorporeis, et ex societate Angelorum et justorum
omnium, et ex certa scientia et cognitione ipsius divinae naturae, et
ex Dei ipsius facie ad faciem visione. Cujus pulchritudinem mirantur
Angeli, cujus imperio suscitantur mortui, cujus sapientiae non est
numerus (Psal. CXLVI, 5), cujus regnum finem nescit, cujus
gloria nequit narrari; cujus lux tam solem obscurat, ut ejus
comparatione nullam habeat sol lucem; cujus dulcedo tam mel superat,
ut ei comparatum velut absynthium sit amarissimum. Cujus faciem si
omnes carcere inferni inclusi viderent, nullam poenam, nullum
dolorem, nullamque tristitiam sentirent; cujus praesentia si in
inferno cum sanctis habitatoribus appareret, continuo infernus in
amoenum converteretur paradisum. Cujus sine nutu nec folium de arbore
cadit. Cujus oculi flammivomi profundum penetrant inferni. Cujus
auris tacitam cordis vocem audit, id est, cogitationem. Cujus oculus
non minus audit, quam videt; cujus auris non minus videt, quam
audit; quia non corpus sunt, sed summa sapientia et certa cognitio.
Cujus deliciae sine fastidio satiant: quae cum a beatis inveniuntur,
semper tamen desiderantur, et esuriem et sitim sine poena efficiunt,
et ardenti semper desiderio delectant. Cujus secreta mirabilia,
videntibus ea semper nova sunt et mira; et non plus cum incipiunt
videri, pariunt stuporem cernentibus, quam post mille annos et millies
mille. Et cum Angeli ab initio mundi ea soliti sint videre, tamen
non minus hodie admirantur ea, quam in primo die; alioquin dudum coram
Angelis assiduo vivendi usu vilescerent. Cujus cognitioni praeterita
et futura, non praeterita et futura, sed praesentia sunt.
|
|
