|
17. Qui enim dicit destruendum esse Baptismum
Christi, quando illo haeretici baptizant ; consequens est ut dicat
negandum esse etiam ipsum Christum, quando eum daemones confitentur.
Hinc laudatus est Petrus, quando dixit, Tu es Christus Filius
Dei vivi (Matth. XVI, 16, 17): expulsi daemones, hoc
ipsum dicentes, Scimus qui sis, Filius Dei (Marc. I, 24,
25). Ergo ista confessio Petro fructuosa, daemonibus perniciosa,
in utrisque tamen non falsa, sed vera; non neganda, sed agnoscenda;
non detestanda, sed approbanda est. Sic et Baptismi veritas datur a
rectis catholicis, tanquam a Petro illa confessio; datur a perversis
haereticis, tanquam a daemonibus eadem ipsa confessio: illos adjuvat,
hos condemnat; in utrisque tamen agnoscendo approbanda, in neutris
negando violanda. Unde et apostolus Jacobus cum quosdam redargueret,
qui sufficere dicebant homini solam fidem , nec ei charitatis opera
conjungebant; eos ex ista daemonum comparatione convicit, ne ideo se
ad Deum pertinere existimarent, quod verum de Deo crederent, etiamsi
bona opera adjungere fidei non curarent. Tu credis, inquit, quoniam
unus est Deus: bene facis; et daemones credunt, et contremiscunt
(Jacobi II, 19). Eos igitur qui de Deo verum credunt, et
male vivunt, daemonibus comparavit: non tamen illud ipsum verum quod
de Deo daemones credunt, propter odium daemonum negando destruxit.
Quamobrem cum iste ipse, contra quem disputamus, proposuerit
Apostolum dicere, Unus Deus, una fides, unum Baptisma (Ephes.
IV, 5): ecce invenimus eumdem Deum extra Ecclesiam ab
ignorantibus coli; ecce invenimus eamdem de uno Deo fidem extra
Ecclesiam, non solum quosdam homines, verum etiam daemones
confiteri; sed utraque ab Apostolis confirmata est potius, quam
negata: cur non similiter unum Baptisma in quibus extra Ecclesiam
constitutis invenerimus, confirmamus potius, quam negamus, ut non ex
eo quod in illis pravum est, etiam quod rectum est depravemus; sed ex
eo quod rectum tenent, etiam illud in quo depravati sunt corrigamus?
|
|
