|
23. Sed volo mihi solvat iste quaestionem:
quandoquidem cum Romanae Ecclesiae per ordinem commemoraret
episcopos, inter eos commemoravit et Stephanum quos episcopatum
illibatum gessisse confessus est. Cum ergo Stephanus non solum non
rebaptizaret haereticos, verum etiam hoc facientes, vel ut fieret
decernentes, excommunicandos esse censeret, sicut aliorum episcoporum
et ipsius Cypriani litterae ostendunt; tamen cum eo Cyprianus in
unitatis pace permansit. Quid hic dicturi sunt? Excutiant ingenia
sua quantum possunt, et utrum valeant respondere considerent. Ecce
duo erant uno tempore, ut de aliis taceam, qui diversa sentiebant;
duo erant eminentissimarum Ecclesiarum, Romanae scilicet et
Carthaginensis episcopi, Stephanus et Cyprianus, ambo in unitate
catholica constituti: quorum Stephanus Baptismum Christi in nullo
iterandum esse censebat, et hoc facientibus graviter succensebat;
Cyprianus autem in haeresi vel schismate baptizatos, tanquam non
habentes Baptismum Christi, baptizandos in Ecclesia catholica
existimabat. Multi cum illo, quidam cum isto etiam sentiebant,
utrique cum eis in unitate consistentes . Si ergo verum est quod isti
dicunt, et unde causam suae separationis asserere, vel excusare
conantur, In una communione Sacramentorum mali maculant bonos, et
ideo corporali disjunctione a malorum contagione recedendum est, ne
omnes pariter pereant: jam tunc Stephani et Cypriani temporibus
periisse Ecclesiam confitendum est, nec aliquam posteris derelictam ,
ubi Donatus ipse spiritualiter nasceretur. Quod si dicere nefarium
judicant, quia revera nefarium est; sicut mansit Ecclesia ex illis
temporibus usque ad tempora Caeciliani et Majorini sive Donati, nec
eam maculando perdere potuerunt quicumque in eam secundum ipsos sine
Baptismo admissi sunt, pleni omnibus peccatis et criminibus suis, nec
ulla facta est a Cypriano, et eis qui pariter de Baptismo sapiebant,
ab illorum communione divisio; quoniam non se arbitrabantur in unitate
et communione sacramentorum Christi, alienis malis posse maculari:
sic potuit et deinceps Ecclesia permanere, quam toto, sicut de illa
praedictum est, terrarum orbe crescentem nullo modo poterant
quorumlibet traditorum ac facinorosorum aliena crimina maculare; sicut
in una area usque ad tempus ventilationis maculari paleis frumenta non
possunt, sicut intra una retia usque ad tempus littoris mali pisces
bonos simul natando non perdunt.
24. Nulla igitur ratio fuit, sed maximus furor, quo isti velut
malorum communionem caventes, se ab unitate Christi quae toto orbe
diffunditur, separarunt. Nisi forte a criminibus crimina mirabili
arte discernunt, non de Scripturis, sed de cordibus suis
distinctionum regulas proferentes, atque dicentes, in unitate
communionis Sacramentorum alia crimina aliena sine contaminatione
tolerari, traditionis autem crimine omnes, qui cum talibus Sacramenta
communicaverint, detineri. Sed hinc diutius disputare superfluum
est, praesertim quia et hoc rarissime audent dicere, ipsi quoque
verecundantes et sentientes vana se loqui; et cum ea dicunt, nullo
divino testimonio fulcire nituntur. Magis enim solent in ore babere,
quando peccatis aliorum alios criminantur, ad excusandum nefas
separationis suae, Videbas furem, et concurrebas cum eo (Psal.
XLIX, 18); et, Ne communicaveris peccatis alienis (I Tim.
V, 22); et, Recedite, exite inde, et immundum ne tetigeritis
(Isai. LII, 11); et, Qui tetigerit pollutum, pollutus est
(Levit. XXII, 4-6); et, Modicum fermentum totam massam
corrumpit (I Cor. V, 6): et alia hujusmodi, quibus non
traditionis crimen ab aliis criminibus aliqua proprietate discernitur,
sed omnis peccati consociatio prohibetur. Quae tamen divina
testimonia, vel praecepta, si eo modo quo isti, intelligeret
Cyprianus, profecto se ab Stephano separaret, nec cum illo in
catholicae unitatis communione persisteret. Ille quippe secundum
sententiam quam de Baptismo isti tenendam, putant, haereticos et
schismaticos sicut opinantur, Baptismum non habentes, admittendo in
Ecclesiam, communicabat peccatis alienis; quia videlicet peccata
eorum qui Baptismo vero abluti non erant, in eis utique permanebant.
Debuit ergo Cyprianus ab hujus communione discedere, ne cum fure
concurreret, ne peccatis communicaret alienis, ne contagione
inquinaretur immundi, ne pollutus fieret tangendo pollutum, ne
fermento corrumperetur aliorum. Hoc ergo quoniam non fecit, sed cum
eis unitate permansit, tota ipsius unitatis tunc massa corrupta est,
nec perseveravit Ecclesia, quae postea sanctos istorum Majorinum
pareret ac Donatum. Hoc quia dicere nullo modo audent; restat ut
fateantur bonos cum malis in Sacramentorum christianorum communione
sine ulla sua labe mansisse, et usque ad tempus Caeciliani
perseverasse Ecclesiam Christi, non sine ullis hominibus malis,
tanquam in horreo jam reconditam, sed adhuc commixta palea tanquam in
area constitutam. Sic ergo et deinceps potuit permanere, sicut et
permanet, donec ultimo judicii die ventilata mundetur.
|
|
