|
23. Quid ad haec dicturi sunt quae
commemoravi ex Lege, et Prophetis, et Psalmis, de Christi
Ecclesia, quae toto orbe diffunditur, cui malunt repugnare perversi,
quam communicare correcti? Quid, inquam, dicturi sunt, utrum haec
falsa esse, an obscura? Sed falsa esse non audent dicere: premuntur
enim mole tantae auctoritatis. Haec ergo cum vera esse fateantur,
impleri non posse contendunt: quasi aliud sit prophetiam crimine
falsitatis arguere, quam dicere, quae praenuntiavit, non posse
compleri. Hoc est enim dicere non esse prophetiam, sed potius
pseudoprophetiam. Et cum quaesieris ab eis, cur haec impleri non
possint; respondent: Quia homines nolunt. Cum arbitrio quippe
libero, inquiunt, homo creatus est, et si vult, credit in
Christum; si non vult, non credit: si vult perseverat in eo quod
credit; si non vult, non perseverat. Et ideo cum coepisset per orbem
terrarum crescere Ecclesia, noluerunt homines perseverare, et defecit
ex omnibus gentibus christiana religio, excepta parte Donati. Quasi
vero nescierit Spiritus Dei futuras hominum voluntates. Quis hoc
insanissimus dixerit? Cur ergo non hoc potius praenuntiavit, quod de
voluntatibus hominum sciebat futurum? Hoc enim modo quo isti putant
haec esse praedicta, quisquis voluerit potest esse propheta, ut cum ea
quae praedixerit, impleta non fuerint, respondeat, Homines
noluerunt: libero enim arbitrio christiani sunt. Hoc modo poterat
aliquis prophetare Christum non in cruce passurum, sed gladio
moriturum; ut cum aliter factum esset, responderet, Quid ego feci?
Homines in libero arbitrio constituti noluerunt ei facere quod ego
praedixeram, et hoc fecerunt quod ipsi voluerunt. Jam cui non
occurrat, quam multa isto modo poterant prophetari, vel etiam possunt
a quibuslibet hominibus? Quis enim dubitaverit quod Judas Christum,
si voluisset , non utique tradidisset: et Petrus, si voluisset, ter
Dominum non negasset? Sed ideo fuit de istis certa praedictio, quia
et Deus etiam futuras praevidet voluntates.
|
|
