|
Librum de Utilitate credendi recenset Augustinus primum eorum quos
edidit tempore sui presbyteratus. Hanc vero dignitatem Hippone
suscepit sub initium anni 391; quod jam alias demonstravimus in
secundi tomi praefatione, ad Augustini epistolas 8, 9, etc.
Opus Honorati causa scripsit, ut a Manichaeorum errore amicum
revocaret, quem olim in eorum laqueos ipse conjecerat, sicuti sub
libri exordium confitetur. Deceptus fuerat Honoratus speciosis illis
Manichaeorum pollicitationibus, quibus se nihil nisi quod ratione
evidens et apertum fieret, docturos promittebant: irridebatque ille in
catholicae Ecclesiae disciplina, quod fides hominibus imperaretur,
nec verum eis ratione demonstraretur. Cum igitur falsa veritatis
specie illusus, non temporalis commodi gratia inductus adhaereret
errori, sicque magis deceptus ab haereticis, quam haereticus esset;
speravit Augustinus fore ut illum ad veram religionem adduceret, si
modo ostenderet, Manichaeos sacrilege ac temere in eos invehi, qui
catholicae fidei auctoritatem sequentes, antequam illud verum, quod
pura mente conspicitur, intueri queant, credendo praemuniuntur, et
illuminaturo praeparantur Deo. Id autem sic praestat hoc in opere,
ut Veteris quoque Testamenti, cujus illi maxime reprehensione
commovebant imperitos, patrocinium suscipiat.
Augustini labori studioque optatus erga Honoratum respondit eventus;
si tamen is est, ut Rivius arbitratur, qui ab urbe Carthagine
scribebat ad Augustinum circa annum 412, et varias illi quaestiones
enodandas proponebat. Quamvis enim Honoratus iste necdum Baptismum
percepisset, illae tamen quae ab eo proponuntur quaestiones minime
redolent manichaeum, nec de Manichaeis nisi ex occasione loquitur ipsi
Augustinus, et tanquam de iis quos ipse censeret haereticos. Istum
ipsum Honoratum, cui Augustinus epistolam 140 scribit,
presbyterum Cassiodorus nuncupat: qui forte ad presbyteratum provectus
postea fuerit. Loquitur Augustinus in epistola 83, de morte
alterius cujusdam Honorati presbyteri. Sub finem quoque vitae suae
scripsit epistolam 228 ad Thabennensem episcopum ejusdem nominis.
|
|
