|
23. Poenitentia quae sterilis, quae utilis. Ne dimidiata sit.
Sine amore Dei nemo invenit gratiam. Sed quoniam poenitentia non
omnis est bona, dicamus aliqua quae separant veram a falsa, sterilem a
fructifera. Sunt enim quos peccasse poenitet propter praesentia
supplicia. Displicent enim latroni peccata, quando operantur poenam.
Deficit vindicta; revertitur ad crimina. Ista poenitentia non ex
fide procedens, nec charitate vel unitate, sterilis manet et sine
misericordia. Haec non purgat conscientiam, nec lavat crimina. In
hac nulla est spes veniae, nulla exspectatio indulgentiae. Huic
concordant qui confitentur inviti, non amore boni, sed ut fugiant
damnum vel incommodum saeculi. Serviunt mundo quem amant, quaerunt
suam gloriam quam anhelant, recipiunt mercedem quam exspectant. Si
quis tali poenitentia securus exstiterit, et ad veram de ista non
contenderit, deceptus et miser aeternaliter peribit. Utilis ergo erit
poenitentia, si sit spontanea; Dominum quaerens quem amisis e
doleat, ad illum anxians praeter quem non est vita.
24. Sunt plures quos poenitet peccasse, sed non omnino,
reservantes sibi quaedam in quibus delectentur: non animadvertentes
Dominum simul surdum et mutum a daemonio liberasse (Matth. XII,
22): per hoc docens nos nunquam nisi de omnibus sanari. Si enim
vellet peccata ex parte reservari, habenti septem daemonia, proficere
potuit sex expulsis. Expulit autem septem, ut omnia crimina simul
ejicienda doceret. Legionem autem ab alio ejiciens (Luc. VIII,
30), neminem reliquit ex omnibus qui liberatum possideret:
ostendens quod si etiam peccata sint mille, oportet de omnibus
poenitere. Laudatus est enim Dominus, quando ejecto daemonio locutus
est mutus. Nunquam aliquem sanavit, quem omnino non liberavit.
Totum enim hominem sanavit in sabbato, quia et ejus corpus ab
infirmitate, et animam ab omni contagione liberavit: indicans
poenitentem oportere simul dolere de omni crimine orto in anima et in
corpore. Scio enim Deum inimicum omni criminoso: quomodo ergo qui
crimen reservat, de alio reciperet veniam? Sine amore Dei
consequeretur indulgentiam, sine quo nemo unquam invenit gratiam.
Hostis enim Dei est, dum offendit perseveranter. Quaedam enim
impietas infidelitatis est, ab illo qui justus et justitia est dimidiam
sperare veniam. Jam enim foret sine poenitentia invenire gratiam.
Poenitentia enim vera ad Baptismi puritatem, poenitentem conatur
adducere. Recte enim poenitens quidquid sordis post purificationem
contraxit, oportet quod abluat saltem lacrymis mentis. Sed satis
durus est, cujus mentis dolorem oculi carnis nequeunt declarare. Sed
sciat se culpabiliter esse durum, qui deflet damna temporis vel mortem
amici, et dolorem peccati lacrymis non ostendit. Non itaque est ut
quis excuset se quod non habet fontem lacrymarum, qui lacrymis ostendit
dolorem temporalium rerum.
|
|
