|
25. Confitendi ore proprio praeceptum. Misericordiam habet cum
justitia. Sacerdotum potestas. Quibus ad sacras confessiones
utendum. De confessione non sacerdoti. Quem igitur poenitet, omnino
poeniteat, et dolorem lacrymis ostendat: repraesentet vitam suam Deo
per sacerdotem, praeveniat judicium Dei per confessionem. Praecepit
enim Dominus mundandis, ut ostenderent ora sacerdotibus (Luc.
XVII, 14): docens corporali praesentia confitenda peccata, non
per nuntium, non per scriptum manifestanda. Dixit enim, Ora
monstrate; et omnes, non unus pro omnibus. Non alium statuatis
nuntium, qui pro vobis offerat munus a Moyse statutum (Levit.
XIV, 2): sed qui per vos peccastis, per vos erubescatis.
Erubescentia enim ipsa partem habet remissionis: ex misericordia enim
hoc praecepit Dominus, ut neminem poeniteret in occulto. In hoc enim
quod per se ipsum dicit sacerdoti, et erubescentiam vincit timore Dei
offensi, fit venia criminis: fit enim per confessionem veniale, quod
criminale erat in operatione; et si non statim purgatur, fit tamen
veniale , quod commiserat mortale. Multum enim satisfactionis
obtulit, qui erubescentiae dominans, nihil eorum quae commisit,
nuntio Dei denegavit. Deus enim qui misericors est et justus, sicut
conservat misericordiam in justitia, ita et justitiam in misericordia.
Opus enim est misericordiae, peccanti peccata dimittere. Sed oportet
ut justus misereatur juste. Oportet enim ut non solum quid, sed in
quo doleat consideret, si dignus est, non dico justitia, sed
misericordia. Justitia enim sola damnat. Sed dignus est
misericordia, qui spirituali labore petit gratiam. Laborat enim mens
patiendo erubescentiam. Et quoniam verecundia magna est poena, qui
erubescit pro Christo, fit dignus misericordia. Unde patet quod
quanto pluribus confitebitur in spe veniae turpitudinem criminis, tanto
facilius consequetur gratiam remissionis. Ipsi enim sacerdotes plus
jam possunt proficere, plus confitentibus parcere: quibus enim
remittunt, remittit Deus: Lazarum enim de monumento jam suscitatum
obtulit Dominus discipulis solvendum (Joan. XI, 44), per hoc
ostendens potestatem solvendi concessam sacerdotibus. Dixit enim,
Quodcumque solveritis super terram, erit solutum et in coelis
(Matth. XVIII, 18): hoc est, Ego Deus; et omnes ordines
coelestis militiae, et omnes sancti in mea gloria laudant vobiscum, et
confirmant quos ligatis et solvitis. Non dixit, Quos putatis ligare
et solvere; sed, in quos exercetis opus justitiae aut misericordiae.
Alia autem opera vestra in peccatores non cognosco. Quare qui
confiteri vult peccata, ut inveniat gratiam, quaerat sacerdotem
scientem ligare et solvere: ne cum negligens circa se exstiterit,
negligatur ab illo qui eum misericorditer monet et petit, ne ambo in
foveam cadant, quam stultus evitare noluit. Tanta itaque vis
confessionis est, ut si deest sacerdos, confiteatur proximo. Saepe
enim contingit, quod poenitens non potest verecundari coram sacerdote,
quem desideranti nec locus nec tempus offert. Et si ille cui
confitebitur potestatem solvendi non habet, fit tamen dignus venia, ex
desiderio sacerdotis, qui socio confitetur turpitudinem criminis.
Mundati enim sunt leprosi, dum ibant ostendere ora sacerdotibus,
antequam ad cos pervenirent (Luc. XVII, 14). Unde patet
Deum ad cor respicere, dum ex necessitate prohibentur ad sacerdotes
pervenire. Saepe quidem eos quaerunt sani et laeti: sed dum quaerunt
et antequam perveniant ad eos, moriuntur. Sed Dei misericordia est
ubique, qui et justis novit parcere, etsi non tam cito, sicut si
solverentur a sacerdote. Qui igitur omnino confitetur sacerdoti,
meliori quam potest confiteatur.
|
|
