|
28. Qualiter, quamdiu et unde dolendum. Ex fide poeniteat,
credat hanc esse medicinam, omnes fructus suae poenitentiae parvos
habeat, nunquam sufficiat, semper doleat, semper de Domino ante quem
peccavit erubescat, dolorem cum vita finiat. Nam si Apostotus etiam
peccata per Baptismum dimissa continue plorat; nobis etiam super
fundamentum Apostolorum positis, quid praeter plorare restat? quid,
nisi semper dolere in vita? Ubi enim dolor finitur, deficit et
poenitentia. Si autem poenitentia finitur, quid relinquitur de
venia? Tamdiu enim gaudeat et speret de gratia, quandiu sustentatur a
poenitentia. Dixit enim Dominus, Vade, et amplius noli peccare
(Joan. VIII, 11). Non dixit, ne pecces; sed, nec
voluntas peccandi in te oriatur. Quod quomodo servabitur, nisi dolor
continue in poenitentia custodiatur? Hinc semper doleat, et de dolore
gaudeat, et de doloris poenitentia, si contigerit, semper doleat.
Et non sit satis quod doleat, sed ex fide doleat, et non semper
doluisse doleat.
|
|
