|
3. Poenitentia sit ex fide. Poenitentiae indulgentia peccata non
auget, sed arcet. Si fides fundamentum est poenitentiae, praeter
quam nihil est quod bonum sit; appetenda est poenitentia, quam constat
in fide fundatam. Non enim potest arbor bona fructus malos facere
(Matth. VII, 18). Poenitentia itaque quae ex fide non
procedit, utilis non est. Oportet autem credi remedium poenitentiae a
Salvatore concedi. Si enim omnis poenitentia peccatoribus sterilis
esset, nequaquam ad poenitentiam revocarentur Christi interfectores,
quam praedicavit Dominus mitis et mansuetus, et ejus Praecursor:
dixit enim, Fructus facite dignos poenitentiae (Id. III, 8);
ostendens poenitentiam non sterilem, sed dignam fructificare. Qui
enim dixit, Malo misericordiam quam sacrificium (Osee VI, 6),
non exspectabat mortem peccatoris, sed ut conversus viveret (Ezech.
XVIII, 23). Quis autem converti potest ut vivat, nisi qui
erat in regione longinqua? In iniquitatibus se meminit conceptum
David, et in delictis a matre sua genitum (Psal. L, 7), cui
Dominus testimonium perhibet, Inveni hominem secundum cor meum
(Act. XIII, 22). Hic idem a Domino laudatus, praesumens
de Domino dicit, Propitius eris peccato meo, multum est enim
(Psal. XXIV, 11): non quia multum erat, sed quia David
multum reputabat, sicut qui jam inde satur erat et fastidiosus. Non
enim laborat exonerari peccato, cui non videtur nimium. Quomodo ergo
multum videretur, si adhuc in illo delectaretur? Quomodo rogaret
perdere, nisi doleret habere? Si enim non doleret habere, gauderet
commisisse. Scimus quia delevit Deus peccatum David; aut quia
dolebat peccasse, aut quia gemebat, et stratum suum lacrymis rigabat,
et tanquam panem cinerem manducabat. Si autem gauderet, non magnum,
sed parvum peccatum suum diceret.
4. Falluntur itaque, qui objicientes poenitentiam Apostolo, et eum
irridentes dicunt contra eum, Peccabimus, ut gratia abundet (Rom.
VI, 1)? Dicebat, Convertimini per poenitentiam, sperate de
venia, etiamsi maxima sit iniquitas: ubi abundavit peccatum,
abundavit gratia (Id. V, 20): nullum peccatum poterit remanere
ante poenitentiam. Praedicat enim converti. Sed unde se converteret
aliquis, cui primus status placeret? Qui itaque convertitur,
necessario dolet habere, quod gaudet perdere. Poenitentia itaque
acquirit indulgentiam, sine qua nemo perveniet ad veniam. Si enim
sine ea anima salvaretur, non diceretur, Peccasti, quiesce. Cur
enim quiesceret, nisi quia malum est, si peccaret? Quomodo diligi et
non odio haberi potest, quod retentum damnat, et fugatum salvat? Qui
nunc ergo quiescit, dolere oportet quod non prius quievit. Sicque
salvatur, quia dolet; sicque liberatur, quia poenitet. Ex dolore
enim dictum est, Peccavi, quid faciam tibi (Job VII, 20)?
Quasi diceret, Adeo doleo me peccasse, quod mihi tam grave est,
quod non velim contra me te non vindicare. Quaero enim in me quid
supplicii possim excogitare, quod tibi possit sufficere. Nihil mihi
grave, si me a peccato potest liberare. Relinquitur ergo poenitere,
volentibus veniam invenire.
|
|
