CAPUT III.

5. Error credentium poenitentiam post Baptismum cassam esse. Abutitur Apostoli loco. Confutatur ipsis Apostoli gestis. Apostoli locus intelligendus de Baptismo. Poenitentiae utilitas post Baptismum, Christi parabolis designata. Sunt autem qui credunt usque ad Baptismum poenitentiam proficere (namque Syrus erat Naaman, qui per aquam perdidit lepram [IV Reg. V, 20]), sed postea peccantibus cassam perseverare. Gaudent enim singularitate, arrogantes ex hoc quod non habent, jactantes se mundos esse, utpote quasi nihil post Baptismum commiserint unde jure dolere possint. Hi sinistre omnia intelligentes, vires ex sanctorum auctoritate sumentes, et sequentes patrem mendacii, mendaciter exponunt quod concordat veritati. Legunt enim in Apostolo quod intelligere nolunt, Impossibile est eos qui semel illuminati sunt, et gustaverunt donum coeleste, et participes effecti sunt Spiritus sancti, et gustaverunt bonum verbi Dei, virtutesque saeculi futuri, iterum renovari per poenitentiam, rursum crucifigentes Filium Dei, et ostentui habentes (Hebr. VI, 4-6).

6. Sed si superbia non excaecasset, viderent Apostolum non ita esse destructorem sui laboris atque sui gaudii. Quos enim per Epistolas correxit, nisi qui post Baptismum ceciderant, et in peccato ipso perseverabant? Gentiles enim visitabat corporali praesentia, rationibus et miraculis eos confortans. Quomodo scriberet infidelibus, ipsis eidem multipliciter contradicentibus? Hunc lapidabant, virgis caedebant; et eis scriberet ut se corrigerent? Cur autem correctionem infidelibus indiceret, si de eorum salute desperaret? Quomodo scriberet, qui scienter et necessario nihil omnino proficeret? Si non possent renovari per poenitentiam, cur praedicaret eam? Praeterea Corinthium excommunicavit paulo post Baptismum peccantem, et fornicationem gentium superantem: quomodo reciperet poenitentem, si sic contra suum praedicaret praeceptum?

7. Sed de Baptismo hoc intellexit. Dixit enim eos renovari per poenitentiam impossibile esse, ut rursum crucifigant Filium Dei, et ostentui habeant, id est, ut iterum baptizentur. Qui enim baptizatur, mortem crucis et sepulturam Christi repraesentat in immersione sua (Rom. VI, 3): in signo enim crucis quisque in aqua submergitur, et submersus sepultus ostenditur. Non enim qui prolapsi sunt, per iteratum Baptismum consequi veniam poterunt. Sicut enim semel Christus crucifixus est, sic Baptismus iterandus non est. Una enim morte sua omnes redemit, ut amplius mori non oporteat. Quod videns Ecclesia, intellexit non iterandum Baptismum.

8. Per fructus itaque poenitentiae, baptizatis adhibetur spes veniae. Nam filius erat, qui recesserat a patre in regionem longinquam: susceptus a patre per poenitentiam confitentem dixit ei, Jam non sum dignus vocari filius tuus (Luc. XV, 21): non enim ista a te didici, ista apud te reperi. Hunc suscepit paterfamilias, et stola et annulo induit. Stola donavit eum, quia in eo integritatem charitatis restauravit; atque annulum in manu posuit, quia eum ex fide fecit operari, et per Spiritus sancti dona eum subarrhavit: et etiam calceamenta pedum reddidit, quia Ecclesiam ejus praedicatione ditavit. In cujus convivio occisus est vitulus saginatus; quia in quo habitat omnis plenitudo divinitatis corporaliter (Coloss. II, 9), illi factus est cibus: per hoc ostendens etiam sacramenta Dominici corporis per poenitentiam et confessionem reddi peccatoribus baptizatis. Si enim aliter esset, Petrus post Domini ascensionem caput Ecclesiae non persuasisset Simoni in emptione Spiritus sancti spem habenti, ut poenitentiam sumeret inde, cui pecuniam dicaverat in maledictionem (Act. VIII, 22). Ille quoque qui incidit in latrones, ab Jerusalem descendebat, non in Aegyptum ad tenebras, non ad Idumaeos sanguineos et pulvere aspersos, sed ad Jericho: qui incidit in latrones, non habitaverat cum eis. Sed licet inciderit qui prius latro non erat, non est relictus a Samaritano; sed adjutus ab eo et cura refectus (Luc. X, 30-36). Quod non fuisset, si solis non baptizatis spem veniae reliquisset. Amicus vocatus est Lazarus, et postea mortuus, fetidus resuscitatus est et quatriduanus (Joan. XI, 11-44): ostendens, quantumcumque peccet homo, etiam postquam fuerit amicus Dei, vivere poterit ejus spiritus; sed valido Dei clamore et multorum fletu foras a peccato vocabitur. Prius tolletur lapis desuper ab ipso; quia cordis duritiam projiciet ex animo, quam tollent intercessores et praedicatores labore suo. Filiam Abrahae quam alligabat satanas, solvit Dominus reclamantibus licet Judaeis: haec filia erat et ligata, et soluta in sabbato (Luc. XIII, 16).