|
9. Peccatum in Spiritum sanctum male intelligunt de solis
baptizatorum peccatis. Quid sit. Nec melius capiunt peccatum ad
mortem. Adhuc sunt qui clamant non esse remissionem peccatorum
baptizatis per poenitentiam, dicentes peccatum in Patrem et Filium
remitti, in Spiritum sanctum omnino non ignosci; putantes peccare in
Patrem et Filium esse infidelium, et habere remissionem per
Baptismum. Isti peccant absque Spiritu, quem non acceperunt: illi
autem in Spiritum sanctum, quem acceperunt per Baptismum, qui ejus
dona non retinent, et diaboli venena eligunt. Istos intelligunt nec
hic, nec in futuro misericordiam consequi posse (Matth. XII,
32). Sed iste intellectus magis est erroris, quam sanctae fidei.
Si enim per solum Baptisma, quod iterandum non est, fit peccatorum
remissio: cur adderet Dominus, neque in futuro? Constat autem
quaedam in futuro remitti, ubi non est operatio Baptismi. In futuro
autem nemo baptizabitur, et a peccato liberabitur, Sicque falsa est
interpretatio, quae remissionem concedit soli Baptismo. Non itaque
soli infideles peccant iu Patrem et Filium, sed quicumque peccatum
committunt. Sed soli peccant in Spiritum sanctum, qui impoenitentes
existunt usque ad mortem. Spiritus enim sanctus, charitas est
divinitatis, amor est genitoris et genitae Veritatis, qui suam
gratiam nobis tribuit sui ipsius ārrham. Qui igitur peccat, et
gratiam suam recuperare non amat, et nunquam curat ab eo diligi, qui
totus est amor et charitas, nec ad eum tendit unde sumpsit arrham, in
Spiritum sanctum peccat, et nunquam post mortem sicut nec vivens
consequetur veniam: sicque nullus peccat in Spiritum sanctum, qui
fugit ad ipsum. Si quis lectionis seriem, ubi hoc legitur, et verbi
causam cogitaverit, etsi aliter intelligat, sinistre interpretantibus
non concordat. Dicebant enim Judaei, In Beelzebub ejicit daemonia
(Ibid., 24), opus Spiritus sancti attribuentes diabolicae
potestati. Dixit ergo, Sunt peccata quae quoquo modo sunt ferenda,
sunt blasphemiae consecuturae misericordiam; sed blasphemare Spiritum
sanctum, ut incepistis, ducet vos ad mortem. Unde postea dixit,
Non potest arbor mala fructus bonos facere: quasi dicat, Convenit
vitae vestrae de Spiritu talia dicere: Arbor bona non potest fructus
malos facere (Id. VII, 18). Consilium est, Convertimini,
et in arborem bonam transite; nec jam poteritis de Spiritu sancto
talia sentire.
10. Objiciunt aliud dictum sancti Joannis, Est peccatum non ad
mortem, pro quo oret quis; est aliud ad mortem, pro quo non oret quis
(I Joan. V, 16): quasi pro peccatis ante Baptismum sit
orandum, pro aliis non. Falluntur qui sic intelligunt. Contrarius
enim esset sibi ipsi, qui poenitentiam admonuit Ecclesiae Pergami
(Apoc. II, 16). Sed sunt quaedam peccata venialia, quae
oratione dominica quotidie solvuntur, cum dicitur, Et dimitte nobis
debita nostra (Matth. VI, 12): et haec, ut idem ait, non
sunt ad mortem. Alia vero quae sunt ad mortem, non sic, sed per
fructus poenitentiae solvuntur. Qui Petrum lacrymantem suscepit,
remissionem non negavit baptizatis. Jam enim audierat, Tibi dabo
claves regni coelorum (Id. XVI, 19), qui licet postea
Dominum negaverit, et a se amicos Christi excommunicaverit, per
poenitentiam et amaros fletus veniam recuperavit (Id. XXVI,
70-75). Aegrum se esse Dominus dicit, respiciens ad membra
sibi unita. Quae membra sunt, qui per Baptismi sacramentum Deo
uniti sunt. In quibus cum se aegrum commemorat, non ab hominibus
peccata committi negat, quae quotidie per poenitentiam destruit.
|
|
