|
11. Instant quod poenitentia non valeat iterata. Refelluntur. Ex
Dei promissis. Ex Apostoli et Ecclesiae praxi. Peccatorum venia
cur saepius necessaria. Desperatio Deo est contumeliosa. Desperare
nec debet sacerdos. Adhuc instant perfidi, qui sapiunt plus quam
oportet; non sobrii, sed excedentes mensuram. Dicunt enim: Etsi
semel peccantibus post Baptismum valeat poenitentia, non tamen saepe
peccantibus proderit iterata; alioquin remissio ad peccatum esset
incitatio. Dicunt enim, Quis non semper peccaret, si redire semper
posset? Dicunt enim Deum incitatorem mali, si semper poenitentibus
subvenit: et ei placere peccata, quibus semper praesto est gratia.
Errant autem. Imo constat ei peccata multum displicere, qui semper
praesto est ea destruere. Si enim ea amaret, non ita semper
destrueret, sed conservaret, atque ut sua munera foveret. Semper
destruit peccata quae invenit; ne solvatur quod creavit, ne
corrumpatur quod amavit. Sumunt occasionem hypocritae isti ex factis
Domini. Quem enim, inquiunt, caecum bis illuminavit? quem leprosum
bis mundavit? quem mortuum bis suscitavit? Non Lazarum, quem prius
dilexit, non filium viduae, quem misertus matri restituit: non filium
dissipatorem legitur bis suscepisse, non filiam Abrahae bis a daemonio
liberasse. In nulla persona iteravit factum, docens, ut aiunt, non
saepe a Domino fieri remedium. Dixit multis, Vade, noli amplius
peccare, ne quid deterius tibi contingat (Joan. VIII, 11):
promittens poenam, non amplius veniam.
12. Quod autem multos caecos illuminaverit et diverso tempore, et
multos debiles confortaverit, ostendit in diversis illis eadem saepe
peccata dimitti; ut quem prius sanavit leprosum, alio tempore
illuminavit caecum. Ideo enim tot sanavit febricitantes, tot
languidos, tot claudos, caecos et aridos, ne desperaret saepe
peccator. Ideo non scribitur aliquis nisi semel curatus, ut timeat
quisque jungi peccato. Videmus adhuc quotidie in Ecclesia saepe
febricitantes, saepe languidos, saepe passionibus captos saepe
liberari; ut appareat toties opus miserentis, quoties confessio fit
poenitentis. Quomodo enim corpus quod vilius est, et ab ipso
dissimilius, saepe sanaret: et animam digniorem et redemptam, non
toties liberaret? Medicum se vocat, et non sanis, sed male
habentibus opportunum (Matth. IX, 12). Sed qualis esset hic
medicus, qui malum iteratum nesciret curare? Medicorum enim est
centies infirmum visitare, centies curare. Qui caeteris minor esset,
si aliis possibilia ignoraret.
13. Memor est sui, qui promisit, Nolo mortem peccatoris, sed ut
convertatur et vivat (Ezech. XVIII, 32). Quem enim
peccatorem excludit? Et quod omnibus promisit indulgentiam, aliis
promissionibus declarat: Qui me confessus fuerit coram hominibus, id
est, omnis quantumcumque et quotiescumque peccator, cujuscumque
ordinis, etiamsi fuerit sacerdos; confitebor et ego eum coram Patre
meo (Matth. X, 32). Nam qui invocaverit nomen Domini, id
est, secundum quod vocatur Dominus, id est, qui invocaverit eum ad
se serviendo, et non contradicendo, ut forsitan saepe fecit: omnis,
id est, quicumque sit ille peccator, salvus erit (Joel II,
32). Omnem enim animam iste promissor saturavit bonis, etiam
sedentes in tenebris et umbra mortis, nullam excipiens animam. Hunc
magistrum intellexerat discipulus ille, qui Corinthios per Epistolas
suas voluit corrigere, et, ut ipse testatur, ter in Litteris suis
eos correxit (II Cor. XIII, 1). Oportebat enim ut quoties
videbat eos cadere, toties adjuvaret eos surgere. Memor enim erat
illius qui dixerat, Quorum remiseritis peccata, remittuntur eis
(Joan. XX, 23). Scimus autem primos patres, et in omni
tempore Ecclesiam Dei semper usque septuagies septies, quod est
semper, peccata dimittere. Quam potestatem illi ab Ecclesia Dei
conantur auferre.
14. Oportet enim Ecclesiam sic credere, quae confitetur se saepe
peccare. Negant enim veritatem in se seductis esse, qui se absque
peccato audent jactare: In multis enim offendimus omnes (Jacobi
III, 2), nec infans unius diei absque peccato super terram esse
potest (Job XXV, 4). Quapropter eliminandus est ab Ecclesia
iste error, qui unquam poenitentibus negat indulgentiam. Non enim
inquirit quid Apostolus senserit, qui dixit, Nihil mihi conscius
sum, sed non in hoc justificatus sum (I Cor. IV, 4), sentiens
etiam et justis peccata solere contingere: non se confirmabat absque
peccato, qui se cognovit indissolubili vinculo charitatis Christo
conjunctum. Nisi enim sciret saepe justos ad veniam venire; quomodo
dubitaret se peccare, qui se sciebat spiritum Dei habere, et
intentione mundissima ei servire? Cur enim Dominus Petri pedes
lavisset, et Ecclesiam hoc idem docuisset (Joan. XIII, 5,
15); nisi quia quotidiana est offensio, oportet quod quotidiana sit
remissio? Cur autem docuisset ipse Dominus orantes dicere, Dimitte
nobis debita nostra (Matth. VI, 12); nisi ipse misericors
perseveraret, qui nos ab hac petitione non vult deficere?
15. Nullus itaque tantum unquam possit peccare, quod poenitens
velit desperare. Quid enim aliud est desperare, quam Deum sibi
comparare? Nam qui de Deo non praesumit veniam, non animadvertit
plus peccato suo Dei posse clementiam. Si enim sentiret Deum magis
bonum, quam se malum; quidquid in se justitiae non inveniret, a Deo
magis bono exspectaret; et quidem diffidit, quia summi boni bonitatem
majorem sua nequitia non sentit. Ille solus diffidat, qui tantum
peccare potest, quantum Deus bonus est. Cum sit autem nullus qui hoc
possit; qui timet de se malo, praesumat de meliore. Diabolus enim et
omnis nequitia minor est, quam Dei misericordia. Ipse enim si posset
sperare, et culpam in se sentire; quod non invenit in se, sumeret in
Dei pietate. Adhuc qui diffidit, et suam nequitiam Dei benignitati
comparat, finem imponit Dei virtuti, dans finem infinito, et
perfectionem divinitatis auferens Deo; cui nihil deest, quod etiam
excogitari non potest.
16. Non itaque etiamsi sacerdos peccaverit, desperare debet ,
licet scriptum sit, Quis orabit pro eo (I Reg. II, 25)?
Tota namque Ecclesia, atque alius sacerdos, et omnis sanctorum ordo
orabit pro eo, et ipse Christus qui pro nobis offert se Deo. Sed
hoc considerandum est sacerdoti, ne facile cadat, cui in hoc gravior
notatur poena. Dicat apud se, Si plebs jejuna verbi Dei
peccaverit, oportebit me ferre partem ponderis; non audebo illi
importabilia imponere, et non digito ea movere (Matth. XXIII,
4): sed ego si peccavero, quid faciam? Non sic facile evadam, me
oportebit flere miseriam. Non enim est sic statutum de me, sicut de
subjecta plebe. Sic sacerdos timeat peccare; sed magis, desperare.
|
|
