|
27. Defectus autem iste quod peccatum vocatur, si tanquam febris
invitum occuparet, recte injusta poena videretur, quae peccantem
consequitur, et quae damnatio nuncupatur. Nunc vero usque adeo
peccatum voluntarium est malum, ut nullo modo sit peccatum, si non sit
voluntarium ; et hoc quidem ita manifestum est, ut nulla hinc doctorum
paucitas, nulla indoctorum turba dissentiat. Quare aut negandum est
peccatum committi, aut fatendum est voluntate committi. Non autem
recte negat peccasse animam, qui et poenitendo eam corrigi fatetur, et
veniam poenitenti dari, et perseverantem in peccatis justa lege Dei
damnari. Postremo, si non voluntate male facimus, nemo objurgandus
est omnino, aut monendus: quibus sublatis Christiana lex et
disciplina omnis religionis auferatur necesse est. Voluntate ergo
peccatur. Et quoniam peccari non dubium est, ne hoc quidem dubitandum
video, habere animas liberum voluntatis arbitrium. Tales enim servos
suos meliores esse Deus judicavit, si ei servirent liberaliter: quod
nullo modo fieri posset, si non voluntate, sed necessitate servirent.
28. Liberaliter igitur Deo Angeli serviunt, neque hoc Deo, sed
ipsis prodest. Deus enim bono alterius non indiget, quoniam a seipso
est. Quod autem ab eo genitum est, idipsum est; quia non est
factum, sed genitum. Illa vero quae facta sunt, ejus bono indigent,
summo scilicet bono, id est summa essentia. Minus autem sunt quam
erant, cum per animae peccatum minus ad illum moventur: nec tamen
penitus separantur; nam omnino nulla essent. Quod autem affectibus
contingit animae, hoc locis corpori: nam illa movetur voluntate,
corpus autem spatio. Quod autem homini a perverso angelo persuasum
dicitur, etiam ad hoc utique voluntate consensit. Nam si necessitate
id fecisset, nullo peccati crimine teneretur.
|
|
