|
29. Quod vero corpus hominis, cum ante peccatum esset in suo genere
optimum, post peccatum factum est imbecillosum et morti destinatum,
quanquam justa vindicta peccati sit, plus tamen clementiae Domini quam
severitatis ostendit. Ita enim nobis suadetur a corporis
voluptatibus, ad aeternam essentiam veritatis amorem nostrum oportere
converti. Et est justitiae pulchritudo cum benignitatis gratia
concordans, ut quoniam bonorum inferiorum dulcedine decepti sumus,
amaritudine poenarum erudiamur. Nam ita etiam nostra supplicia divina
providentia moderata est, ut et in hoc corpore tam corruptibili ad
justitiam tendere liceret, et deposita omni superbia uni Deo vero
collum subdere, nihil de seipso fidere, illi uni se regendum
tuendumque committere. Ita ipso duce homo bonae voluntatis molestias
hujus vitae in usum fortitudinis vertit: in copia vero voluptatum
prosperisque successibus temporalium, temperantiam suam probat et
roborat; acuit in tentationibus prudentiam, ut non solum in eas non
inducatur, sed fiat etiam vigilantior, et in amorem veritatis, quae
sola non fallit, ardentior.
|
|
