|
30. Sed cum omnibus modis medeatur animis Deus pro temporum
opportunitatibus, quae mira sapientia ejus ordinantur, de quibus aut
non est tractandum, aut inter pios perfectosque tractandum est; nullo
modo beneficentius consuluit generi humano, quam cum ipsa Sapientia
Dei, id est unicus Filius consubstantialis Patri et coaeternus,
totum hominem suscipere dignatus est, et Verbum caro factum est, et
habitavit in nobis (Joan. I, 14). Ita enim demonstravit
carnalibus, et non valentibus intueri mente veritatem, corporeisque
sensibus deditis, quam excelsum locum inter creaturas habeat humana
natura, quod non solum visibiliter (nam id poterat et in aliquo
aethereo corpore ad nostrorum aspectuum tolerantiam temperato), sed
hominibus in vero homine apparuit: ipsa enim natura suscipienda erat
quae liberanda. Et ne quis forte sexus a suo Creatore se contemptum
putaret, virum suscepit, natus ex femina.
31. Nihil egit vi, sed omnia suadendo et monendo . Veteri quippe
servitute transacta, tempus libertatis illuxerat, et opportune jam
homini suadebatur atque salubriter, quam libero esset creatus
arbitrio. Miraculis conciliavit fidem Deo qui erat , passione homini
quem gerebat. Ita loquens ad turbas ut Deus, nuntiatam sibi matrem
negavit (Matth. XII, 48): et tamen, ut Evangelium
loquitur, puer parentibus subditus erat (Luc. II, 51).
Doctrina enim Deus apparebat, aetatibus homo. Item aquam in vinum
conversurus ut Deus, dicit, Recede a me, mulier: mihi et tibi quid
est? Nondum venit hora mea (Joan. II, 4). Cum autem venisset
hora, qua ut homo moreretur, de cruce cognitam matrem commendavit
discipulo, quem prae caeteris diligebat (Id. XIX, 26,
27). Satellites voluptatum divitias perniciose populi appetebant:
pauper esse voluit. Honoribus et imperiis inhiabant: rex fieri
noluit. Carnales filios magnum bonum putabant: tale conjugium
prolemque contempsit. Contumelias superbissime horrebant: omne genus
contumeliarum sustinuit. Injurias intolerabiles esse arbitrabantur:
quae major injuria quam justum innocentemque damnari? Dolores corporis
exsecrabantur: flagellatus atque cruciatus est. Mori metuebant:
morte multatus est. Ignominiosissimum mortis genus crucem putabant:
crucifixus est. Omnia quae habere cupientes non recte vivebamus,
carendo vilefecit . Omnia quae vitare cupientes a studio deviabamus
veritatis , perpetiendo dejecit. Non enim ullum peccatum committi
potest, nisi aut dum appetuntur ea quae ille contempsit, aut fugiuntur
quae ille sustinuit.
32. Tota itaque vita ejus in terris, per hominem quem suscipere
dignatus est, disciplina morum fuit. Resurrectio vero ejus a
mortuis, nihil hominis perire naturae, cum omnia salva sunt Deo,
satis indicavit, et quemadmodum cuncta serviant Creatori suo, sive ad
vindictam peccatorum, sive ad hominis liberationem, quamque facile
corpus animae serviat, cum ipsa subjicitur Deo. Quibus perfectis non
solum nulla substantia malum est, quod fieri nunquam potest; sed etiam
nullo malo afficitur, quod fieri per peccatum et vindictam potuit. Et
haec est disciplina naturalis , Christianis minus intelligentibus
plena fide digna, intelligentibus autem omni errore purgata.
|
|
