|
41. Hac ergo perversitate animae, quae contingit peccato atque
supplicio, fit omnis natura corporea illud quod per Salomonem
dicitur: Vanitas vanitantium, et omnia vanitas. Quae abundantia
homini in omni labore ejus, quo ipse laborat sub sole (Eccle. I,
2, 3)? Neque enim frustra est additum, vanitantium, quia si
vanitantes detrahas, qui tanquam prima sectantur extrema, non erit
corpus vanitas; sed in suo genere, quamvis extremam, pulchritudinem
sine ullo errore monstrabit. Temporalium enim specierum multiformitas
ab unitate Dei hominem lapsum per carnales sensus diverberavit, et
mutabili varietate multiplicavit ejus affectum: ita facta est
abundantia laboriosa, et, si dici potest, copiosa egestas, dum aliud
et aliud sequitur, et nihil cum eo permanet. Sic a tempore frumenti,
vini et olei sui multiplicatus est, ut non inveniat idipsum (Psal.
IV, 8, 9), id est naturam incommutabilem et singularem, quam
secutus non erret, et assecutus non doleat. Habebit enim etiam
consequentem redemptionem corporis sui (Rom. VIII, 23), quod
jam non corrumpetur. Nunc vero corpus quod corrumpitur aggravat
animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem
(Sap. IX, 15), quia rapitur in ordinem successionis extrema
corporum pulchritudo. Nam ideo extrema est, quia simul non potest
habere omnia; sed dum alia cedunt atque succedunt, temporalium
formarum numerum in unam pulchritudinem complent .
|
|
